เซียวจิ่วเยวียนอยากตบเด็กปากเสียคนนี้ให้ตายคามือ
เหตุใดจึงมีเด็กที่ปากคอเราะร้าย ชวนให้คนหมั่นไส้ถึงเพียงนี้?
“หุบปากเดี๋ยวนี้!”
เซียวจิ่วเยวียนข่มกลั้นแรงกระตุ้นที่จะตบนางให้ตาย ก่อนถลึงตาใส่
เห็นเช่นนั้น จิ่วจิ่วก็ตบอกน้อย ๆ พลางถอนหายใจโล่งอก “ตกใจแทบตาย ข้านึกว่าเจ้าถูกสิ่งสกปรกเข้าสิงเสียแล้ว!”
“จริงสิ เมื่อครู่เจ้าบอกว่าขอร้องผู้ใดนะ? ข้าฟังไม่ชัด พูดอีกครั้งให้ข้าฟังหน่อย”
จิ่วจิ่วยิ้มเจ้าเล่ห์ใส่เซียวจิ่วเยวียนอย่างยียวน ยังไม่ลืมกำชับเขา “จำไว้ว่าให้เสียงดังหน่อย”
ในที่สุดนางก็จะพลิกกลับมาเป็นฝ่ายกุมชะตาชีวิต แล้วร้องเพลงอย่างภาคภูมิใจได้แล้ว ฮ่า ๆ ๆ
เซียวจิ่วเยวียนเหลือบมองนาง ก่อนโบกมือครั้งหนึ่ง สายลมพลันพัดนางออกไปนอกห้อง
ประตูห้องปิดดัง “ปัง” ต่อหน้าจิ่วจิ่ว
จิ่วจิ่วถูกไล่ออกจากห้องก็โกรธจนกระทืบเท้า จากนั้นก็บ่นพึมพำถึงเซียวจิ่วเยวียน “เจ้านายของเจ้านี่ขี้เหนียวเกินไปแล้ว”
จุยอิ่งกลั้นยิ้มพลางกล่าว “จวิ้นจู่น้อย นั่นคือพระบิดาของท่านพ่ะย่ะค่ะ”
“เจ้านายของเจ้าก็ขี้เหนียว ขี้เหนียวตืดถี่ ขี้ใจแคบ ตาเล็กจมูกเล็ก แถมยัง...”
จิ่วจิ่วยังพูดไม่ทันจบ เขาก็รีบยื่นมือปิดปากนางไว้ “จวิ้นจู่น้อย วาจาบางคำกล่าวส่งเดชไม่ได้ เวลาก็ล่วงเลยมามากแล้ว ข้าน้อยจะไปส่งท่านกลับไปพักผ่อนพ่ะย่ะค่ะ!”
กล่าวจบ เขาก็แตะปลายเท้ากับพื้น ใช้วิชาตัวเบาพาจิ่วจิ่วเหินกลับไป
ภายในห้อง ใบหน้าของเซียวจิ่วเยวียนดำคล้ำราวก้นหม้อ
เด็กปากไม่มีหูรูดคนนั้น คราวหน้าต้องหาโอกาสจับมาตีก้นให้เข็ดหลาบเสียแล้ว
วันถัดมา เซียวจิ่วเยวียนยังคงหลับอยู่
พลันรู้สึกประหนึ่งมีภูเขาไท่ซานทับลงมา
ของหนักชิ้นหนึ่งกดทับร่างเขาอย่างแรง จนแทบหายใจไม่ออก