องค์หญิงสิบเจ็ดตกตะลึงกับความไร้ยางอายของจิ่วจิ่ว
นางชี้หน้าจิ่วจิ่วอยู่นาน ทว่ากลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ
จิ่วจิ่วยิ้มอย่างไร้พิษภัย “อย่างไร? ไม่อยากพูดหรือ เช่นนั้นข้าจะเรียกคน...”
“เจ้าเด็กชั่ว!” องค์กงจู่สิบเจ็ดตวาดขัดจิ่วจิ่วด้วยความโกรธ
จากนั้นจึงกล่าวอย่างขุ่นเคืองว่า “ข้าไม่ได้กลัวเจ้าเสียหน่อย เพียง...เพียงได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับเจ้า จึงไม่ค่อยชอบเจ้า”
ขณะเอ่ยถ้อยคำเหล่านี้ ร่างขององค์หญิงสิบเจ็ดสั่นเทาไปทั้งร่าง
จิ่วจิ่วลอบคิด ยังกล้าบอกว่าไม่ได้กลัวข้าอีกหรือ?
ทว่านางมีจิตใจเมตตา จึงไม่เปิดโปงคำโกหกขององค์หญิงสิบเจ็ด
“ข่าวลืออะไรเกี่ยวกับข้าหรือ?” จิ่วจิ่วถามตามคำพูดของนาง
องค์หญิงสิบเจ็ดกลืนน้ำลายสองครั้งก่อนเอ่ยว่า “ได้ยินว่าเจ้าถูกวิญญาณเร่ร่อนเข้าสิง ถึงได้เปลี่ยนจากเด็กโง่เขลาคนเดิม กลายเป็นเช่นทุกวันนี้”
“เจ้าเป็นเช่นนั้นหรือ?” เอ่ยจบ องค์หญิงสิบเจ็ดก็ถามอีกประโยค
จิ่วจิ่วพลันแสยะยิ้ม เผยฟันขาวสะอาดสองแถว ก่อนถามนางด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกว่า “เจ้าคิดว่าอย่างไรเล่า?”
อีกาทารกน้อยของพวกเรา ชอบจิกเด็กน้อยผิวขาวเนื้อนุ่มที่สุดเลย
องค์หญิงสิบเจ็ดตกใจจนกอดศีรษะย่อตัวลงกับพื้น ร้องเสียงหลงด้วยความหวาดกลัวว่า “ผี...อย่ากินข้า ฮือ ๆ...”
“มีเพียงเท่านี้หรือ? หากเจ้าไม่พูดความจริง ข้าจะกินเจ้าเสีย...คิก ๆ ๆ ข้าชอบกินเด็กน้อยสดใหม่เนื้อนุ่มที่สุดเลย” จิ่วจิ่วขยับเข้าไปใกล้หูองค์หญิงสิบเจ็ด พลางหัวเราะอย่างน่าขนลุก นางร้ายกาจอยู่ไม่น้อย
“อย่ากินข้าเลย ข้าพูดแล้ว ข้าจะบอกทุกอย่าง” องค์หญิงสิบเจ็ดพรั่งพรูทุกสิ่งออกมาราวกับเทถั่วจากกระบอกไม้ไผ่
นางกล่าวว่า ที่กลัวจิ่วจิ่ว ยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง นั่นคือพระสนมเสวีย