โห หล่อชะมัด!
จิ่วจิ่วเบิกตากว้างมองสือหวยเหยียนผู้เปี่ยมบารมี
ในหัวมีเพียงความคิดเดียว: หล่อเหลือเกิน หล่อเหลือเกิน ซือหูหูหล่อเหลือเกิน!
สีหน้าของราชนัดดาองค์รองกลับดูย่ำแย่อย่างยิ่ง เขาไม่รู้จักสือหวยเหยียน
เพียงรู้สึกว่าคนผู้นี้มีอำนาจน่าเกรงขาม ดูท่าทางรับมือได้ยาก
แล้วอย่างไรเล่า?
เขาคือราชนิกุลผู้สูงศักดิ์ พระอัยกาของเขาก็คือฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน
ทั่วหล้า ยังมีผู้ใดกล้าหาเรื่องเขาอีก?
ยกเว้นเซียวจิ่วจิ่วที่เสียสติผู้นั้น
“เจ้าเป็นใคร? รู้หรือไม่ว่าที่นี่คือที่ใด? ยังไม่รีบถอยไปอีก!” ราชนัดดาองค์รองตวาดอย่างเกรี้ยวกราด
สือหวยเหยียนไม่แม้แต่จะมองเขา ก่อนออกคำสั่งเสียงเย็น “ค้น!”
“ขอรับ!”
เหล่าผู้คุมแห่งคุกหลวงพลันแยกย้ายกันไปค้นหา
“บังอาจ! พวกเจ้าหยุดเดี๋ยวนี้... ได้ยินหรือไม่? หยุดให้หมด!” ราชนัดดาองค์รองตะโกนลั่นด้วยความโมโห
แต่ไม่มีใครฟังเขา ความโกรธทำให้ราชนัดดาองค์รองขาดสติ พุ่งเข้าใส่สือหวยเหยียนทันที “ข้าจะสู้กับเจ้าให้ถึงที่สุด!”
เขายังไม่ทันเข้าใกล้สือหวยเหยียน ก็ถูกก้อนหินที่พุ่งออกมาอย่างกะทันหันกระแทกเข้าที่หัวเข่า ราชนัดดาองค์รองทรุดฮวบ คุกเข่าลงกับพื้น
ทั้งยังคุกเข่าลงตรงหน้าจิ่วจิ่วอย่างเหมาะเจาะ
จิ่วจิ่วล้วงหยิบเหรียญทองแดงจากถุงเงิน โยนใส่หน้าราชนัดดาองค์รอง แล้วยิ้มตาหยีพูดว่า “ให้เจ้าเอาไปซื้อขนมกิน”
“เรื่องที่เจ้าวางยา มัดข้า สาดน้ำใส่หน้าข้า แล้วยังคิดจะให้ข้าไปป้อนงูพิษกับหนูตัวใหญ่ ข้าจดจำไว้หมดแล้ว”
พูดถึงตรงนี้ จิ่วจิ่วก็หยุดลง มองเขาพลางยิ้มอย่างมีเลศนัย “หนี้แค้นนี้ พวกเราค่อย ๆ สะสางกันในวันหน้า”
ร่างของราชนัดดาองค์รองซึ่งเพิ่งคิดจะลุกขึ้น พลันล้มแปะกลับลงไป
เขาฟุบอยู่บนพื้นด้วยสีหน้าสิ้นหวังในชีวิต