“หยุดเดี๋ยวนี้!”
จิ่วจิ่วไล่ตามไปหมายจะจับตัวเขากลับมา
ยิ่งนางไล่ตาม ราชนัดดาองค์รองก็ยิ่งวิ่งเร็วขึ้น
เขาวิ่งพลางร้องตะโกน “ช่วยด้วย... เสด็จพ่อช่วยลูกด้วย มีปีศาจ ฮือๆ...”
จิ่วจิ่วกลัวว่าเขาจะตะโกนเรียกคนมา จึงเหินกายขึ้นเตะก้นราชนัดดาองค์รองเต็มแรง
ราชนัดดาองค์รองล้มหน้าคะมำลงกับพื้นดังตุบ
นอนคว่ำอยู่กับพื้นตั้งนานก็ยังลุกไม่ขึ้น
“บอกให้หยุดก็หยุดสิ เจ้าไม่มีหูหรือไร?” จิ่วจิ่วเดินเข้าไปย่อตัวลงตรงหน้าราชนัดดาองค์รอง แล้วยกมือตบศีรษะเขาเบาๆ
ศีรษะของราชนัดดาองค์รองที่เพิ่งเงยขึ้น พลันกระแทกพื้นดังปึกอีกครั้ง
เขาเจ็บจนมีน้ำตาคลอหน่วย “อย่าตีข้า เจ็บ... ฮือๆ”
“ยังจะหนีอีกหรือไม่?” จิ่วจิ่วตบเขาอีกฉาด
คราวนี้ราชนัดดาองค์รองกลั้นน้ำตาไม่อยู่ หยดน้ำตาร่วงเผาะลงมาไม่ขาดสาย
เขาร้องไห้พลางพูด “อย่าตีข้าแล้ว ฮือๆ... ข้าเจ็บ... ฮือๆ...”
“หุบปาก! หากยังร้องอีก ข้าจะเอาเจ้าไปตุ๋นห่านตัวใหญ่ให้สุนัขกิน” จิ่วจิ่วข่มขู่เขาราวกับอันธพาลตัวน้อย
ราชนัดดาองค์รองสะอึกสะอื้นพลางลุกขึ้นจากพื้น
เขาไม่กล้าร้องไห้อีกจริงๆ
ในใจเขา จิ่วจิ่วคืออันธพาลตัวร้ายที่ทำได้ทุกเรื่อง
จิ่วจิ่วกวาดตามองราชนัดดาองค์รองอย่างพึงพอใจ ก่อนกลอกตาถาม “ข้าอุตส่าห์มาหาเจ้าเล่นโดยเฉพาะ เจ้าไม่พาข้าไปนั่งที่เรือนของเจ้าหน่อยหรือ?”
“เจ้ามาหาข้า...เล่นโดยเฉพาะหรือ?” สีหน้าของราชนัดดาองค์รองซับซ้อนขึ้น
เขาอยากจะพูดว่า เจ้าหมายมาหาข้าเล่นหรือ? เห็นชัดๆ ว่ามาหาเรื่องข้าเสียมากกว่า!
แต่เขาไม่กล้าพูด
แม้ที่นี่จะเป็นบ้านของเขา แต่ยามนี้เขาอยู่เพียงลำพังและไร้กำลัง ส่วนเซียวจิ่วจิ่วก็เป็นอันธพาลตัวร้ายที่ทำได้ทุกเรื่อง หากนางลงมือกับเขาจริงๆ จะทำอย่างไร?