“บ่อน้ำนี้มีพิรุธ” เซียวจิ่วเยวียนคิดจะลงไปสำรวจให้รู้แน่ทันที
หากเขาคาดเดาไม่ผิด ต้นตอของพิษทั้งหลายในหมู่บ้านพิษแห่งนี้ย่อมอยู่ในบ่อน้ำบ่อนี้
ขณะที่เขากำลังจะลงไปสำรวจให้รู้แน่ จิ่วจิ่วกลับขวางเขาไว้
“อย่าวู่วาม” จิ่วจิ่วคว้าเซียวจิ่วเยวียนไว้ ก่อนหยิบเม็ดยาเม็ดเล็กจากถุงหอมตรงเอวแล้วโยนลงไป
ไม่ถึงสองชั่วลมหายใจ เบื้องล่างบ่อน้ำก็เกิดเสียงดังสนั่น
เงาดำสายหนึ่งพุ่งทะยานขึ้นมา เกือบฉุดจิ่วจิ่วซึ่งยืนอยู่ตรงปากบ่อตกลงไป
เซียวจิ่วเยวียนตาไวมือไว รีบดึงนางถอยหลังไปหลายก้าว
จากนั้นในบ่อน้ำก็มีเสียงดังสนั่นขึ้นอีกครั้ง
ประหนึ่งมีสัตว์ยักษ์พลิกตัวอยู่ใต้น้ำ
เสียงนั้นพลันสงบลงอย่างรวดเร็ว
จิ่วจิ่วลองโยนเม็ดยาลงไปในบ่อน้ำอีกครั้ง
คราวนี้กลับไม่มีความเคลื่อนไหวใด ๆ
พวกเขารออยู่นาน ก็ยังคงเงียบงันเช่นเดิม
“ดูท่ามันจะระวังตัวแล้ว” เซียวจิ่วเยวียนกล่าวเสียงขรึม
จิ่วจิ่วเองก็รู้สึกเสียดาย
เมื่อครู่เหตุการณ์เกิดขึ้นกะทันหัน พวกเขาจึงมองไม่เห็นว่าสิ่งที่อยู่ใต้น้ำนั้นมีรูปร่างหน้าตาเช่นไร
บัดนี้สิ่งที่อยู่ใต้น้ำระวังตัวแล้ว หากคิดล่อมันออกมาอีกครั้งคงยากยิ่ง
“แล้วจะทำอย่างไรดี?” จิ่วจิ่วถามเซียวจิ่วเยวียน
เซียวจิ่วเยวียนกล่าวว่า “กลับไปก่อน แล้วค่อยหาวิธีอื่น”
จิ่วจิ่วพยักหน้า ทำได้เพียงเช่นนี้
ครู่ต่อมา อู๋ซินกับคนอื่น ๆ ซึ่งอยู่นอกหมู่บ้านก็เห็นเซียวจิ่วเยวียนอุ้มจิ่วจิ่วยืนอยู่บนหลังอินทรีทองกลางอากาศ
เมื่อเห็นพวกเขากลับมา ทุกคนต่างถอนหายใจอย่างโล่งอก
เซียวจิ่วเยวียน จิ่วจิ่ว และอู๋ซินควบม้าเต็มฝีเท้าแล้ว ก็ยังกลับถึงเมืองหลวงไม่ทันก่อนประตูเมืองปิด
พวกเขาจึงขออาศัยค้างคืนที่บ้านชาวนาแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างจากเมืองหลวงสิบกว่าลี้