“เอ๊ะ ขยับได้ด้วยหรือ?”
จิ่วจิ่วชะงักไปเพียงครู่เดียว ก่อนจะก้าวเข้าไปอย่างสนอกสนใจ แล้วยื่นมือจิ้มขาของหุ่นกระดาษ
จิ้มทีเดียวเป็นรู
ฮึ น่าสนุกดีนี่
จิ่วจิ่วจิ้มเสียจนติดใจ นิ้วมือน้อยทั้งสองข้างจิ้มไปทั่วตัวหุ่นกระดาษ
หุ่นกระดาษที่ดูน่าขนลุกประหลาดถูกนางจิ้มจนพรุนราวรังต่อ
“ดวงตาของพวกเจ้าน่าเกลียดเกินไป ข้าไม่ชอบ”
อีกาน้อยของเราชอบแต่ดวงตากลมโตสีดำสนิทเท่านั้น
จิ่วจิ่วโยนเสี่ยวฮุยออกไป “เสี่ยวฮุย”
“จี๊ด ๆ ๆ…”
เสี่ยวฮุยโบกอุ้งเท้าน้อย จิ้มตาหุ่นกระดาษจนเป็นรู
จากนั้นก็กระโดดกลับขึ้นไปบนศีรษะจิ่วจิ่ว
“จี๊ด ๆ ๆ…” เสี่ยวฮุยร้องเรียกจิ่วจิ่วราวกับกำลังขอความชอบ
จิ่วจิ่วล้วงลูกกวาดเมล็ดสนสองเม็ดจากถุงผ้าใบเล็ก กินเองหนึ่งเม็ด แล้วยื่นให้เสี่ยวฮุยอีกหนึ่งเม็ด
เสี่ยวฮุยยัดลูกกวาดเมล็ดสนทั้งเม็ดเข้าปาก แก้มป่องตุ่ยขณะเคี้ยว ดูน่ารักยิ่งนัก
“ผู้ใดกล้าก่อเรื่องในตลาดผี เบื่อชีวิตแล้วหรือ?”
เสียงชราทุ้มต่ำดังก้องขึ้น หุ่นกระดาษที่ถูกจิ่วจิ่วจิ้มจนพรุนทั่วร่างพลันขยับ แล้วพุ่งเข้าล้อมนาง
จิ่วจิ่วถอยหลังสองก้าว แลบลิ้นใส่หุ่นกระดาษเหล่านั้น “แบร่ ข้าไม่เล่นกับพวกเจ้าแล้ว”
“เจ้านกน้อย”
จิ่วจิ่วตะโกนเสียงดัง พลันมีเสียงนกร้องกังวานมาจากกลางอากาศ
นกตัวใหญ่บินโฉบผ่าน ร่างของจิ่วจิ่วก็หายวับไปจากที่เดิม
หญิงชราร่างค้อมคนหนึ่งถือไม้เท้าปรากฏขึ้นในลาน “ทำลายหุ่นกระดาษของข้าแล้วยังคิดจะหนีอีกหรือ?”
หญิงชรายกมือขว้างอาวุธลับชิ้นหนึ่งใส่นกตัวใหญ่
นกตัวใหญ่เบี่ยงกายหลบ พาจิ่วจิ่วเกือบร่วงจากหลัง
จิ่วจิ่วล้วงลูกกลมสีดำลูกหนึ่งออกมา ก่อนจะขว้างใส่หุ่นกระดาษของหญิงชรา