ตลาดผีเปิดครั้งหนึ่งทุกสามเดือน กาลเวลาและสถานที่เปิดแต่ละครั้งไม่แน่นอน
ผู้ที่เข้าออกตลาดผี ทั้งฐานะและที่มาล้วนเป็นความลับ
ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเจ้าของตลาดผีคือผู้ใด
ทราบเพียงว่าอีกฝ่ายเป็นสิ่งมีชีวิตลึกลับและทรงพลังยิ่ง
ผู้ใดไม่ปฏิบัติตามกฎแห่งตลาดผี ย่อมไม่มีทางได้มีชีวิตออกจากที่นั่น
“ลึกลับถึงเพียงนี้เชียวหรือ”
จิ่วจิ่วนั่งอยู่บนรถม้า ฟังท่านอาเขยผู้งดงามเล่าที่มาของตลาดผีแล้ว ก็ยิ่งอยากรู้อยากเห็นตลาดผีมากขึ้นไปอีก
เย่ลี่เสวียนพยักหน้า “ไม่ว่าอย่างไร อยู่ในตลาดผีอย่าก่อเรื่อง ต้องปฏิบัติตามกฎของตลาดผีให้ได้เด็ดขาด”
จิ่วจิ่วปากรับคำ แต่ดวงตากลับกลอกไปมาไม่หยุด
เห็นท่าทางตากลอกไปมาของนาง ดวงตาเย่ลี่เสวียนเต็มไปด้วยความเอ็นดู “จิ่วจิ่ว ไท่จื่อบอกว่าจะมอบเจ้าให้ข้ากับองค์หญิงอุปการะ เจ้าว่ากระไร”
จิ่วจิ่วที่สมองยังเต็มไปด้วยเรื่องเจ้าของตลาดผีตาโตขึ้นทันที
นางหันไปมองเย่ลี่เสวียนอย่างตกตะลึง “เรื่องนี้เป็นเมื่อไร ราชันผู้นี้ไม่รู้เรื่องนี้เลย”
“เจ้าไม่รู้หรือ ไท่จื่อไม่ได้บอกเจ้าหรือ คราวก่อนถ้าองค์หญิงไม่เกิดเหตุไม่คาดฝัน เจ้าก็คงอยู่ที่จวนองค์หญิงแล้ว” เย่ลี่เสวียนยังรู้สึกเสียดายอยู่ในใจ เขาเองก็เอ็นดูเด็กน้อยอย่างจิ่วจิ่วยิ่งนัก
จิ่วจิ่วฟังแล้วขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ในใจสาปแช่งบรรพบุรุษถึงสิบแปดชั่วอายุของเซียวจิ่วเยวียนจนครบ
ดีนักเสี่ยวเยวียนจื่อ ราชันผู้นี้ใจตรงต่อเจ้า เจ้ากลับเล่นกลอุบายกับราชันผู้นี้
เจ้ารอดูเถิด บัญชีนี้ราชันผู้นี้ไม่ยอมปล่อยไว้แน่
บัญชีนี้ ราชันผู้นี้จะค่อย ๆ คิดกับเจ้าทีละส่วน
โชคดีที่ไม่นานก็ถึงตลาดผี เย่ลี่เสวียนหยิบหน้ากากสองใบออกมา สวมให้ตนเองและจิ่วจิ่วคนละใบ