จิ่วจิ่วรับถุงเงินที่เด็กหนุ่มยื่นให้ รอยยิ้มหวานจนดวงตาโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ น้ำเสียงก็อ่อนหวานขึ้นหลายส่วน “พี่ชายเก่งกาจยิ่งนัก”
“พี่ชายชื่ออะไรหรือ? คราวหน้าหากมีธุรกิจดี ๆ เช่นนี้อีก ข้าจะมาหาท่านนะ!”
เด็กหนุ่มถามด้วยความสงสัย “ลุงของเจ้ามีหลายคนหรือ?”
จิ่วจิ่วถอนหายใจอย่างผู้ใหญ่ตัวน้อย “เป็นโชคร้ายของครอบครัว ข้ามีลุงไร้ความสามารถเช่นนี้อีกหลายคน ขายไปคนหนึ่งก็ลดไปคนหนึ่ง ถือว่ากำจัดภัยให้ชาวบ้าน”
มุมปากเด็กหนุ่มกระตุกอยู่หลายครั้ง “การมีเจ้าเป็นหลาน นับเป็นวาสนาของพวกเขาแท้ ๆ”
“ช่วยไม่ได้ ใครใช้ให้ข้าใจดีเล่า!” จิ่วจิ่วยิ้มหน้าซื่อ
เด็กหนุ่มถึงกับตะลึงกับความหน้าหนาไร้ยางอายของนาง
เด็กหนุ่มถอนสายตากลับมาแล้วกล่าวว่า “ข้าจัดการธุระให้แล้ว เจ้าก็รับเงินไปแล้ว เห็ดหลินจือเก้าวนอยู่ที่ใด?”
จิ่วจิ่วกลอกตา ก่อนกล่าวหน้าตาเฉย “อยากรู้ว่าเห็ดหลินจือเก้าวนอยู่ที่ใด ก็จงตามข้ามา”
เด็กหนุ่มครุ่นคิดครู่หนึ่ง แล้วพยักหน้าตกลง
จิ่วจิ่วหลอกเด็กหนุ่มได้สำเร็จ จึงแอบชูสองนิ้วในใจ
นางหาใช่คนโง่ เด็กหนุ่มอายุยังน้อย แต่กลับเข้าออกตลาดผีซึ่งมีผู้ฝีมือสูงส่งมากมายได้อย่างอิสระ ทั้งยังรู้แจ้งถึงขุมอำนาจต่าง ๆ ในตลาดผีเป็นอย่างดี
หากเขาเป็นเพียงคนธรรมดา นางยอมตัดศีรษะของตนมาทำแจกันให้เสี่ยวเยวียนจื่อเลย
จิ่วจิ่วมาถึงสถานที่ซึ่งนัดหมายกับท่านอาเขยผู้งดงามไว้ ทว่ากลับไม่พบเขา
เอ๊ะ ท่านอาเขยผู้งดงามตัวโตขนาดนั้นหายไปไหนแล้ว?
จิ่วจิ่วตามหาอยู่รอบหนึ่ง สุดท้ายก็พบท่านอาเขยผู้งดงามอยู่บนแท่นประหารผี
“คนผู้นี้คือโจรที่ขโมยเห็ดหลินจือเก้าวนหรือ?”
“กล้าฝ่าฝืนกฎของตลาดผี ต้องประหาร!”
“ฆ่าเขา! ฆ่าเขา...”
……
ประกายเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาของจิ่วจิ่ว