“คุณหนูเจ็ด แย่แล้วเจ้าค่ะ ฮูหยินสาม... ฮูหยินสามเกิดเรื่องแล้ว!”
เมื่อได้ยินเสียงนั้น หัวใจของฝูเป่าพลันหนักอึ้ง
เพียงครึ่งวัน ในบ้านก็เกิดเรื่องต่อเนื่องกันไม่ขาด
ความรู้สึกไม่สบายใจในใจฝูเป่ายิ่งทวีความรุนแรงขึ้น
ลองคิดดูให้ดี เรื่องในบ้านดูเหมือนจะเริ่มขึ้นหลังจากเซียวจิ่วจิ่วเอารูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมหยกโลหิตองค์นั้นไปจากตระกูลลั่ว
หรือว่าจะเกี่ยวกับรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมหยกโลหิตองค์นั้น?
แต่ไม่ถูกนี่นา!
รูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมหยกโลหิตองค์นั้นถูกเซียวจิ่วจิ่วเอากลับไปยังตำหนักบูรพาแล้ว
เหตุใดคนที่เกิดเรื่องจึงเป็นตระกูลลั่วเล่า?
หรือว่า...
ความเป็นไปได้อย่างหนึ่งพลันผุดขึ้นในสมองฝูเป่า
นางลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วออกไปทันที
“ท่านลุงใหญ่ ท่าน... ท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ?”
ฝูเป่าตามหาท่านผู้เฒ่าลั่ว เพื่อถามรายละเอียดตอนที่เซียวจิ่วจิ่วเอารูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมหยกโลหิตไป
คิดไม่ถึงว่าจะเห็นท่านผู้เฒ่าลั่วนอนอยู่บนเตียง ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล ข้างกายมีหมอกำลังรักษาบาดแผลให้
“อย่าได้เอ่ยถึงเลย โอ๊ย... เบามือหน่อย ฝูเป่า เจ้าตามหาข้าด้วยเรื่องใด? ยามนี้ลุงใหญ่ไม่สะดวกนัก หากมีธุระก็ไปหาป้าสะใภ้ใหญ่ของเจ้าเถิด” ท่านผู้เฒ่าลั่วพูดจบก็ร้องโอดโอยขึ้นมาอีกระลอก
ฝูเป่าไปยังที่อื่นในจวนอีก ทุกแห่งล้วนวุ่นวายไปหมด
แม้แต่ที่ของท่านย่าก็โกลาหลไม่ต่างกัน
เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ได้?
ฝูเป่าครุ่นคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ
ในยามนั้น เงาดำร่างหนึ่งปรากฏขึ้นข้างกายฝูเป่าอย่างไร้สุ้มเสียง ก่อนกระซิบบอกนางสองสามคำ
สีหน้าฝูเป่าแปรเปลี่ยนอย่างใหญ่หลวง นางหันหลังกลับไปยังเรือนของตนทันที