เพื่อแสดงฝีมือให้เสี่ยวขู่กวาที่เพิ่งรับมาอยู่ด้วยเห็น จิ่วจิ่วจึงกลับตำหนักบูรพาไปลากสิงโตเฒ่าออกมาจากกองพิษของเขาทันที นางฉุดกระชากพาเขาไปยังตำหนักเย็นที่เซียวหยวนกับคนอื่นพักอยู่ เพื่อรักษาโรคให้แม่นมเฒ่า
หลังตรวจชีพจรแม่นมเฒ่า สิงโตเฒ่าก็ถลึงตาพลางกระดิกหนวดใส่จิ่วจิ่ว “ก็แค่ไข้หวัดธรรมดา กินของแสลงเข้าไปจึงไม่หายเสียที แค่จับยาให้กินสักสองเทียบก็หายแล้ว โรคเล็กน้อยเพียงนี้ ถึงกับต้องลากข้ามาด้วยหรือ?”
อย่างไรเสีย เขาก็เป็นหมอพิษที่ผู้คนได้ยินชื่อแล้วต่างหวาดผวา
จิ่วจิ่วปลอบสิงโตเฒ่าอยู่สองสามคำ จากนั้นจึงหันไปบอกเซียวหยวน “เสี่ยวขู่กวา ได้ยินแล้วใช่หรือไม่ อย่าเอาของกินส่งเดชให้แม่นมกิน นางจะหายดีในไม่ช้า”
เซียวหยวนอ้าปาก หมายจะแย้งว่านางเรียกเขาว่าเสี่ยวขู่กวาไม่ถูก
แต่คำพูดที่จ่ออยู่ริมฝีปากกลับกลายเป็น “แต่แม่นมไม่ได้กินอะไรเลยนะขอรับ ข้าไม่มีเงินซื้อยาให้แม่นมด้วยซ้ำ”
“เจ้ากำลังสงสัยในวิชาแพทย์ของข้าหรือ?” สิงโตเฒ่าถลึงตา จมูกขยับดมสองสามที ก่อนเปิดห่อใบชาที่บดเป็นผงบนโต๊ะ แล้วใช้นิ้วเขี่ยดู “นี่อย่างไร ของสิ่งนี้ คนทั่วไปกินเข้าไปก็ไม่เป็นไร แต่หากเป็นไข้หวัดแล้วยังกินเข้าไป อาการจะยิ่งทรุดหนัก บางคนถึงกับเสียชีวิตเพราะเหตุนี้”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าเล็ก ๆ ที่เดิมก็หม่นหมองของเซียวหยวนพลันซีดเผือดลงกว่าเดิม
แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและไม่อยากเชื่อ
จิ่วจิ่วสังเกตเห็นความผิดปกติ จึงถามเขา “ของสิ่งนี้ใครให้เจ้ามา?”