“ชิงอู๋ ส่งแขก!”
จิ่วจิ่วกินปลาย่างเสร็จ ก็ปัดก้นลุกขึ้นยืน สั่งให้ชิงอู๋ไปส่งแขก
ชิงอู๋ก้าวขึ้นไปสองก้าว “คุณชายอูชิง เชิญขอรับ!”
“องค์หญิงน้อย เจ้า... ขอตัว!”
อูชิงอยากกล่าวว่าจิ่วจิ่วช่างเห็นแก่ตัว พอข้ามแม่น้ำได้ก็รื้อสะพานทิ้ง ใช้งานเขาเสร็จก็โยนทิ้ง
แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก เขาก็กลืนกลับลงไป
คนที่หาเรื่องด้วยไม่ได้ หลบหน้าเอาก็พอแล้ว!
อูชิงอุตส่าห์มาส่งของให้โดยเฉพาะ กลับถูกหลอกเอาเงินไปสองพันตำลึง ปลาย่างราคาแพงลิบสองตัว เขายังได้กินเพียงตัวเดียว
ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกขาดทุน
“ชิงอู๋ รับไป”
หลังส่งอูชิงกลับไปแล้ว จิ่วจิ่วก็ยื่นของที่อูชิงเพิ่งมอบให้แก่ชิงอู๋
ชิงอู๋รับของมาเปิดดู คิ้วพลันขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
“บนนี้เขียนว่าอะไร?” จิ่วจิ่วหาวแล้วถามชิงอู๋
ชิงอู๋นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “นายท่านน้อย นี่คือ...ตราประจำองค์หญิงใหญ่พ่ะย่ะค่ะ”
“ท่านอาผู้งดงามหรือ?”
จิ่วจิ่วเลิกคิ้วมองชิงอู๋ “เจ้าหมายความว่า ท่านอาผู้งดงามอุตส่าห์เดินทางมาไกลนับหมื่นลี้ วางแผนเช่นนี้เพื่อปองร้ายอาจารย์หลิ่ว ก็เพียงเพื่อสร้างความลำบากใจให้ข้ากับเสี่ยวเยวียนจื่อหรือ?”
ชิงอู๋อ้าปาก สีหน้าดูพูดไม่ออกอยู่บ้าง
จิ่วจิ่วกลอกตา “ข้ายังเด็ก ไม่ได้โง่เสียหน่อย”
“เจ้าเก็บของชิ้นนี้ไว้ แล้วสืบต่อ ดูสิว่าใครอยู่เบื้องหลังคอยยุแยงความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับท่านอาผู้งดงาม”
คอยดูเถิดว่านางจะไม่ลากเจ้าพวกหน้าตาอัปลักษณ์ออกมา แล้วจัดการทีละคนหรือไม่
ชิงอู๋รับคำทันที
การใส่ร้ายป้ายสีครานี้ชัดเจนเกินไปอยู่บ้าง
แม้แต่เขายังมองออกว่ามีเงื่อนงำ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงนายท่านน้อยผู้เฉลียวฉลาดเกินวัยเลย!