งานมงคลสมรสของเจียงเจวี๋ย แม้จะจัดขึ้นอย่างเร่งร้อน ทว่าก็มิได้ขัดสน
องค์ชายรองแห่งแคว้นเชียงผู้สูงศักดิ์เข้าพิธีอภิเษกกับพระชายา ทั้งยังอ้างเหตุผลว่าเพื่อเสริมมงคลให้ฮ่องเต้แคว้นเชียง กรมพิธีการย่อมไม่กล้าละเลย
“ได้ฤกษ์มงคลแล้ว เจ้าบ่าวเจ้าสาวคำนับฟ้าดิน!”
สิ้นเสียงขานก้อง เจ้าบ่าวและเจ้าสาวในชุดมงคลก็เดินเข้ามาอย่างช้า ๆ
“คำนับฟ้าดิน”
“คำนับบิดามารดา”
“สามีภรรยาคำนับกัน”
“พิธีเสร็จสิ้น ส่งตัวเข้าหอ!”
ขณะที่เจียงเจวี๋ยกำลังจะพาเจ้าสาวเข้าหอ จู่ ๆ ก็มีคนขวางไว้
“น้องรองร้อนใจถึงเพียงนี้เชียวหรือ? ไม่รู้เลยว่าพระชายาของน้องงดงามล่มเมืองเพียงใด ถึงทำให้น้องรองผู้ช่ำชองในหมู่บุปผาเร่งร้อนเข้าพิธีสมรสถึงเพียงนี้”
เจียงเจ๋อนั่งเอนกายอย่างเกียจคร้าน แววตาที่มองเจียงเจวี๋ยเต็มไปด้วยการยั่วยุ
“เสด็จพี่ตรัสล้อเล่นแล้ว ข้ากับพระชายารักใคร่กลมเกลียวกันดี ไม่รบกวนให้เสด็จพี่ต้องเป็นห่วง”
กล่าวจบ เจียงเจวี๋ยก็หันหลังหมายจะจากไป
ทว่าเจียงเจ๋อกลับเรียกเขาไว้อีกครั้ง “น้องรองไม่อยากชมของขวัญสมรสที่พี่เตรียมให้หรือ?”
“พวกเจ้านำพระชายากลับไปพักผ่อนก่อน” เจียงเจวี๋ยกำชับคนข้างกายเสียงเบา
เจียงเจ๋อกลับเอ่ยว่า “ไม่ต้องรีบร้อน เรื่องนี้น้องสะใภ้ก็ควรรู้ไว้”
“ใครอยู่ตรงนั้น จงนำของขวัญสมรสที่ข้าเตรียมไว้ให้น้องรองขึ้นมา”
ชั่วพริบตา ก็มีคนพาหญิงสาวรูปโฉมงดงามหลายคนเดินเข้ามา
ในจำนวนนั้นยังมีหญิงสาวคนหนึ่งที่ท้องนูนใหญ่ เห็นได้ชัดว่าตั้งครรภ์แล้ว
“น้องรองยังจำพวกนางได้หรือไม่?”
“สตรีเหล่านี้ล้วนเป็นคนสนิทของน้องรอง คุณหนูเหอผู้นี้ตั้งครรภ์บุตรของน้องรองแล้ว หรือว่าน้องรองจะปล่อยให้สายเลือดของตนต้องเร่ร่อนอยู่นอกจวน?”