“บุญคุณช่วยชีวิต มีเพียงการมอบกายตอบแทนจึงจะแสดงความสำนึกในพระคุณขององค์หญิงน้อยได้”
อูชิงพูดจบ ก็รู้สึกได้ถึงสายตาอำมหิตหลายคู่ที่จับจ้องมาที่ตน
“ไสหัวไป!”
“หุบปากเสีย!”
“ถุย!”
เสียงทั้งสามดังขึ้นแทบจะพร้อมกัน
คำว่าไสหัวไปของเซียวจิ่วเยวียนเต็มไปด้วยไอสังหาร ทำเอาแผ่นหลังของอูชิงเย็นวาบ
แม้คำพูดของไป๋ฉางเซิงจะไม่ได้แฝงจิตสังหารหนักหนาเพียงนั้น แต่สายตาเย็นเยียบของเขาก็ทำให้ผู้คนรู้สึกประหนึ่งมีหนามทิ่มแทงแผ่นหลัง
เมื่อเทียบกันแล้ว น้ำลายถุยของจิ่วจิ่วกลับทำให้รู้สึกสบายใจที่สุด
“ไสหัวไป! ข้าให้เกียรติเจ้ามากเกินไปใช่หรือไม่? ยังกล้าพูดว่าบุญคุณช่วยชีวิตต้องตอบแทนด้วยการมอบกาย เจ้าเนรคุณคิดเอาสมบัติของข้าไปแบ่งใช่หรือไม่?”
“อย่ามาห้ามข้า ข้าจะกระทืบเจ้าคนหน้าด้านนี่ให้ตาย! ข้าช่วยชีวิตเจ้า เจ้าไม่พูดว่าจะมอบทองหมื่นตำลึงตอบแทนข้าก็แล้วไป แต่กลับคิดเนรคุณแย่งทรัพย์สินของข้าอีก!”
จิ่วจิ่วตัวเล็กก็จริง แต่ไม่โง่
หากเจอคนหน้าตาดี ก็จะพูดว่าบุญคุณช่วยชีวิตต้องตอบแทนด้วยการมอบกาย
หากเจอคนทั้งจนทั้งอัปลักษณ์ ก็จะพูดว่าบุญคุณช่วยชีวิตยากแทนคุณได้ มีเพียงชาติหน้าที่จะเกิดเป็นวัวเป็นม้าตอบแทน
หึ คิดถึงตัวนางก็ช่างเถิด
นี่ถึงกับกล้าคิดถึงเงินของนางด้วย!
เรื่องนี้จะทนได้อย่างไร!
ท่านลุงยังพอทนได้ ท่านป้าก็ทนไม่ได้เช่นกัน!
จิ่วจิ่วกำลังจมอยู่กับอารมณ์ที่คิดว่ามีคนจะหลอกเอาทั้งทรัพย์ทั้งตัว นางจึงเตะอูชิงจนล้มคว่ำ
จากนั้นก็พุ่งเข้าไปเตะอูชิงไม่ยั้ง