จิ่วจิ่วคิดจะจับเซียวจิ่วเยวียนมัดห่อแล้วส่งกลับมหาอาณาจักรฉี
ไป๋ฉางเซิงที่อยู่ข้าง ๆ ยกมือยกเท้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง
เขายังช่วยออกอุบายชั่วร้ายให้จิ่วจิ่วด้วยความสะใจว่า “เด็กน้อย เจ้าลองวางยาท่านพ่อของเจ้าดูสิ แล้วจับใส่โลงศพส่งกลับไป”
“ไม่เช่นนั้น จะหักขาทั้งสองข้างของเขาเสียก็ได้ ข้ามีหมอฝีมือดีอยู่คนหนึ่ง เชี่ยวชาญการรักษากระดูกเป็นเลิศ พอรักษาหายแล้วก็เหมือนไม่เคยหักมาก่อน อัศจรรย์ยิ่งนัก”
เซียวจิ่วเยวียนถลึงตาใส่ไป๋ฉางเซิง “เจ้าหุบปากเสีย!”
เป็นเพราะเขาแท้ ๆ ตอนเยาว์วัยไร้เดียงสา คบสหายผิดคน
ไป๋ฉางเซิงทำหน้าไร้เดียงสา “เจ้าตวาดข้าทำไม? คนที่จะจับเจ้าห่อส่งกลับไปไม่ใช่ข้าเสียหน่อย อ้อ ข้ารู้แล้ว ที่แท้เจ้าตวาดข้าเพื่อข่มขู่เด็กน้อยนี่เอง!”
“เด็กน้อย เจ้าดูเขาสิ ไม่ได้พบเจ้านานถึงเพียงนี้ ไม่พูดว่าคิดถึงเจ้าเสียด้วยซ้ำ ยังมาดุเจ้าอีก! วันนี้กล้าดุเจ้า พรุ่งนี้ก็กล้าด่าทอเจ้า วันมะรืนก็กล้าลงมือทุบตีเจ้า! พ่อไร้คุณธรรมเช่นนี้ เจ้ายังต้องการเขาอีกหรือ?”
“โบราณว่าไว้ พ่อไร้คุณธรรมมีอยู่ทั่วหล้า หากไม่ไหวก็เปลี่ยนเสียแต่เนิ่น ๆ เด็กน้อยแสนดีเช่นเจ้า พ่อไร้คุณธรรมผู้นี้ไม่คู่ควรกับเจ้า ดูข้าสิ แม้พวกเราจะไม่ได้มีสายเลือดเดียวกัน แต่ข้าจะรักเจ้าเหมือนบุตรสาวแท้ ๆ เงินที่ข้าหามาได้ทั้งหมดจะยกให้เจ้า... อ๊าก เซียวจิ่วเยวียน เจ้าช่างต่ำช้า! ถึงกับลอบโจมตี!”
ไป๋ฉางเซิงถูกเซียวจิ่วเยวียนเตะตกลงไป ก้นกระแทกพื้นดังตุบ
เซียวจิ่วเยวียนปรายตามองเขา กัดฟันเตือนว่า “หุบปากให้ดี! จิ่วจิ่วเป็นบุตรสาวของข้า หากอยากมี ก็ไปให้กำเนิดเอง”
“อย่าคิดแต่จะหลอกล่อบุตรสาวคนอื่นทั้งวัน ระวังสักวันออกจากบ้านแล้วจะถูกจับใส่กระสอบ”