“ใครเป็นคนทำ?”
“ไอ้สารเลวหน้าไหนกินดีหมีหัวใจเสือ ถึงกล้าทำร้ายเจ้า?”
“มันเบื่อชีวิตแล้วหรือ! คอยดูเถอะ ข้าจะฉีกมันเป็นชิ้น ๆ... แค่ก เจ้ายังกล้าตีข้าอีกหรือ?”
จิ่วจิ่วกระโดดขึ้นไปบนตักเซียวจิ่วเยวียน มือหนึ่งบีบคางเขาไว้ พลางกล่าวข่มขู่ด้วยท่าทางฮึกเหิม แล้วหน้าผากก็ถูกดีดเข้าให้
จิ่วจิ่วลูบหน้าผาก พลางถลึงตามองเซียวจิ่วเยวียนอย่างขุ่นเคือง “เจ้ากินยาผิดขนานหรือ? ข้าช่วยเจ้าแท้ ๆ ยังมาตีข้าอีก?”
“ห้ามพูดคำหยาบ” เซียวจิ่วเยวียนดีดหน้าผากนางอีกครั้ง
จิ่วจิ่วกุมหน้าผากพลางจ้องเขา “เจ้าตีข้าอีกที ข้าจะโกรธแล้ว!”
เซียวจิ่วเยวียนเลิกคิ้ว “โกรธหรือ? ได้สิ เช่นนั้นก็ลองโกรธให้ข้าดูหน่อย จะพลิกซ้ายพลิกขวา หรือพลิกกลับหัวกลับหางเล่า?”
เขายื่นมือไปบีบแก้มจิ่วจิ่วไปมา นางหลบอย่างไรก็ไม่พ้น
“โอ๊ย หากเจ้ายังทำเช่นนี้ ข้าจะโกรธจริง ๆ แล้วนะ!”
จิ่วจิ่วพองแก้มด้วยความโมโห ดูราวกับปลาปักเป้าตัวน้อย
เห็นนางกำลังจะโกรธขึ้นมาจริง ๆ เซียวจิ่วเยวียนก็รีบหยุดมือแต่โดยดี
เขาหยิบปลอกคอทองคำประดับอัญมณีหลากสีเต็มวงออกมาราวกับเล่นกล แล้วสวมให้จิ่วจิ่ว
“เอาละ อย่าโกรธเลย ดูของขวัญที่ข้าเตรียมไว้ให้สิ เจ้าชอบหรือไม่?”
จิ่วจิ่วประคองปลอกคอสีทองอร่าม ยิ้มจนหุบปากไม่ลง
“ฮึ นับว่าเจ้าตาถึง”
เซียวจิ่วเยวียนยกมุมปากขึ้น ดวงตาอ่อนโยนมองจิ่วจิ่วที่ประคองปลอกคอทองคำไว้ ยิ้มราวกับคนโง่ตัวน้อย
“เด็กโง่!” เซียวจิ่วเยวียนหัวเราะเบา ๆ อย่างจนใจ
“หุบปากเดี๋ยวนี้!”
จิ่วจิ่วลุกพรวดขึ้นมา ยื่นมือไปบีบปากเซียวจิ่วเยวียน
จากนั้นก็ข่มขู่เขาด้วยท่าทางดุดันน่าเอ็นดู “บัดนี้ ถอดเสื้อผ้าออกเสีย!”