หลังจากฟังคำบรรยายอย่างละเอียดและมีชีวิตชีวาของจิ่วจิ่ว จักรพรรดิจิ้นยวนตี้ก็เชื่อคำพูดของนาง
สิ่งที่ตามมาคือความพิโรธของจักรพรรดิจิ้นยวนตี้
“ปัง!”
จักรพรรดิจิ้นยวนตี้ยกถ้วยชาที่วางอยู่ข้างมือขึ้น แล้วขว้างใส่ศีรษะจิ่งชินอ๋องอย่างแรง
ชั่วพริบตา เลือดก็ไหลอาบหน้าผากของจิ่งชินอ๋อง
จิ่งชินอ๋องทรุดเข่าลงกับพื้นดัง “ตุบ” แล้วร้องกล่าวหาความไม่เป็นธรรม “เสด็จพี่ กระหม่อมถูกใส่ความพ่ะย่ะค่ะ!”
“เจ้ากำลังบอกว่าฮองเฮาใส่ความเจ้าหรือ?” จักรพรรดิจิ้นยวนตี้มีสีหน้าเย็นชา อำนาจทั่วร่างแผ่ซ่าน แม้ไม่กริ้วก็ยังน่าเกรงขาม
จิ่งชินอ๋องคุกเข่าอยู่บนพื้น ในใจเกลียดชังจิ่วจิ่วอย่างยิ่ง
แม้กระทั่งอดีตฮองเฮาที่สิ้นพระชนม์ไปหลายปีก็ยังถูกเขาเกลียดชังไปด้วย
ผีอายุสั้นเอ๊ย ตายไปแล้วยังไม่วายมายุ่งเรื่องชาวบ้าน สักวันเขาจะให้คนไปขุดหลุมศพนางให้จงได้
แน่นอนว่าจิ่งชินอ๋องได้แต่คิดเท่านั้น
อดีตฮองเฮาฝังอยู่ในสุสานหลวง ต่อให้ยืมความกล้าจิ่งชินอ๋องมาสองเท่า เขาก็ไม่กล้าแตะต้องสุสานของนาง
“เสด็จพี่ กระหม่อมจงรักภักดีต่อพระองค์อย่างหมดใจ ไฉนจะทำเรื่องต่ำช้าเยี่ยงนั้นได้? คงเป็นเพราะเสด็จพี่สะใภ้เข้าใจผิดในตัวกระหม่อม หรือไม่ก็หย่งอานยังเยาว์วัย ถ่ายทอดความหมายของเสด็จพี่สะใภ้ผิดไปพ่ะย่ะค่ะ”
จิ่งชินอ๋องราวกับพบข้อแก้ตัว จึงกล่าวอย่างเร่งร้อนว่า “ใช่แล้ว ต้องเป็นเช่นนี้แน่ กระหม่อมจงรักภักดีต่อเสด็จพี่ ฟ้าดินเป็นพยาน...”
“ข้าจำไม่ผิด” จิ่วจิ่วแค่นเสียงเย็น ตัดคำคร่ำครวญของจิ่งชินอ๋อง