มือของใต้เท้าฟ่านที่กำจดหมายเหล่านั้นสั่นเทา จดหมายทั้งหมดนี้เป็นจดหมายที่จิ่งชินอ๋องติดต่อกับพวกค้ามนุษย์!
“เหลวไหลสิ้นดี พวกเขาถึงกับเห็นชีวิตคนเป็นผักปลา!”
หลังอ่านจดหมายจบ ใต้เท้าฟ่านก็โกรธจนใบหน้าซีดเขียว ริมฝีปากสั่นระริก
จิ่วจิ่วอ่านจดหมายเหล่านั้นแล้ว จึงรู้เนื้อความในนั้นอยู่ก่อน
ครู่หนึ่งหลังจากใต้เท้าฟ่านสงบอารมณ์ได้ เขาจึงกล่าวกับจิ่วจิ่วว่า “ทำให้จวิ้นจู่เห็นเรื่องน่าขันแล้ว”
“ไม่มีอะไรน่าขัน ข้าเพียงอยากถามท่านว่า เรื่องที่เขียนอยู่ในนี้ ท่านจะจัดการหรือไม่” จิ่วจิ่วถามใต้เท้าฟ่าน
หากเขาไม่จัดการ นางก็มีแต่ต้องใช้วิธีของตนเอง
เพียงแต่วิธีนั้นค่อนข้างตรงไปตรงมาและรุนแรง ทั้งยังไม่แน่ว่าจะถอนรากถอนโคนได้
ใต้เท้าฟ่านเข้าใจความหมายในคำพูดของจิ่วจิ่ว จึงกล่าวทันทีว่า “จวิ้นจู่โปรดวางใจ เรื่องนี้ข้าน้อยจะสืบสาวให้ถึงที่สุด การบังคับซื้อขายหญิงสาวและเด็กเล็กเป็นเรื่องชั่วร้ายถึงเพียงนี้ ข้าน้อยย่อมต้องจัดการ”
“ข้าเชื่อท่าน” ในเรื่องการสืบคดี จิ่วจิ่วยังคงเชื่อใจใต้เท้าฟ่านอยู่พอสมควร
หลังทั้งสองพูดคุยกันสั้น ๆ จิ่วจิ่วก็เอ่ยถึงเรื่องที่ใต้เท้าฟ่านขอให้นางช่วยไปสืบที่จวนจิ่งชินอ๋อง
นางกล่าวว่า “เรื่องที่ท่านขอให้ข้าช่วยสืบ ยังไม่มีเบาะแสอันใด ข้าคิดว่าเริ่มจากเซียวหงได้”
“จวิ้นจู่น้อยหมายถึงคุณชายสามแห่งจวนจิ่งชินอ๋องหรือ ได้ยินว่าเขาละโมบในทรัพย์สินและมัวเมาในสตรี วัน ๆ เอาแต่เที่ยวเตร่ในย่านเริงรมย์ สนใจแต่เรื่องรักใคร่ หากจะเริ่มสืบคดีจากตัวเขา เกรงว่า...” ใต้เท้าฟ่านกล่าวถึงสิ่งที่ตนกังวล