“เจ้ากล้าดีอย่างไร?” ฝูเป่ากุมแก้ม มองจิ่วจิ่วอย่างไม่อยากเชื่อ
จิ่วจิ่วยิ้มแย้ม ราวกับฝ่ามือนั้นมิใช่นางที่ตบออกไป
นางยิ้มอย่างไร้พิษภัยแล้วกล่าวว่า “เจ้าบอกเองว่าข้าบีบคั้นเจ้าให้ถึงตาย หากข้าไม่ทำอะไรสักอย่าง ทุกคนคงเข้าใจเจ้าผิด”
“เพื่อไม่ให้ทุกคนเข้าใจว่าเจ้าเป็นคนใจแคบ เจ้าเล่ห์เพทุบาย ข้ายินดีเสียสละ ให้พวกเขาด่าข้าว่าร้ายกาจต่อไปเถิด ข้าไม่ใส่ใจ”
ระหว่างกล่าว จิ่วจิ่วยกมือขึ้น ทำท่าจะตบฝูเป่าอีกหลายฉาด
ฝูเป่ารีบกุมแก้ม หลบไปซ่อนหลังไป๋เสี่ยวหนิง
ไป๋เสี่ยวหนิงปกป้องฝูเป่า พลางตวาดจิ่วจิ่วเสียงต่ำ “จิ่วจิ่ว ห้ามทำเช่นนี้”
“เจ้าจะตบตีผู้อื่นตามใจชอบได้อย่างไร รีบขอโทษคุณหนูเจ็ดตระกูลลั่วเสีย”
จิ่วจิ่วชี้จมูกตนเอง เบิกตากว้างมองไป๋เสี่ยวหนิง “ท่านให้ข้าขอโทษหรือ?”
ไป๋เสี่ยวหนิงเองก็รู้ตัวว่าท่าทีของตนไม่เหมาะสม
นางรีบอธิบายว่า “ข้าเพียงไม่อยากเห็นจิ่วจิ่วเดินทางผิด กลายเป็นคนชั่วที่ใช้อำนาจรังแกผู้อื่น จิ่วจิ่วเข้าใจความหวังดีของมารดาใช่หรือไม่?”
“ข้าไม่เข้าใจ” จิ่วจิ่วเชิดคางกล่าว “ข้าฉลาดและแข็งแกร่ง ทั้งยังมีบิดาเป็นไท่จื่อ มีเสด็จปู่เป็นฮ่องเต้ เหตุใดข้าจะใช้อำนาจรังแกผู้อื่นไม่ได้?”
ไป๋เสี่ยวหนิงกล่าวว่า “ถึงอย่างนั้น เจ้าก็ไม่อาจ...”
“ข้าทำได้!” จิ่วจิ่วขัดคำของไป๋เสี่ยวหนิง
นางไม่สนใจเลยว่าถ้อยคำที่เหลือของอีกฝ่ายคืออะไร
แล้วกล่าวตรงๆ ว่า “ข้าทำอะไรก็ได้ เผาบ้าน ฆ่าคน ปล้นชิง หากข้าต้องการ ข้าก็ทำได้ทั้งนั้น”
“ข้าเป็นคนชั่ว ชั่วร้ายถึงกระดูกดำ ข้าไม่เปลี่ยน และไม่คิดจะเปลี่ยน หากท่านผิดหวังในตัวข้า ก็ไปหาบุตรสาวคนใหม่ หาบุตรสาวที่ว่านอนสอนง่ายและมีจิตใจเมตตาตามที่ท่านปรารถนาเถิด”