ทั่วทั้งงานเงียบกริบจนได้ยินเสียงเข็มตก
ไม่มีใครคาดคิดว่าจิ่วจิ่วจะลงมือกะทันหัน
มองพระชายารองที่ถูกนางตบจนฟันร่วงไปหลายซี่ แล้วหันไปมองรอยยิ้มหวานบนใบหน้าของจิ่วจิ่ว ทุกคนต่างไม่กล้าส่งเสียง
เด็กน้อยผู้นี้เป็นพวกที่ไม่สบอารมณ์ก็ลงมือตบปากคนทันที
ภาพตรงหน้าทำให้ผู้คนอดนึกถึงฉากที่ไท่จื่อผู้โหดเหี้ยมยกดาบบุกไปสังหารถึงหน้าประตูเพียงเพราะไม่สบอารมณ์ไม่ได้
ช่างคุ้นเคยยิ่งนัก!
บิดากับบุตรสาวคู่นี้เหมือนกันราวกับแกะ
“บังอาจ! กล้าตบพระชายารองของข้าในจวนอ๋องเช่นนี้ เจ้าเห็นข้าอยู่ในสายตาหรือไม่?” จิ่งชินอ๋องตบโต๊ะพลางกล่าว
จิ่วจิ่วเงยหน้ามองจิ่งชินอ๋อง ไม่เอ่ยคำใด
จิ่งชินอ๋องนึกว่าตนทำให้จิ่วจิ่วตกใจจนกลัวแล้ว
แววได้ใจวาบผ่านดวงตา
เขากำลังจะกล่าวอะไรต่อ
ก็เห็นจิ่วจิ่วยกโต๊ะขึ้นพลิกคว่ำอย่างฉับพลัน
โต๊ะลอยละลิ่วไปตกกระแทกพื้นดังโครม
ชาม จาน และน้ำแกงบนโต๊ะกระเด็นไปทั่ว เหล่าสตรีตกใจจนกรีดร้องออกมา
ทว่าจิ่วจิ่วกลับยิ้มราวกับเด็กน้อยไร้เดียงสา ก่อนส่งยิ้มหวานให้จิ่งชินอ๋อง “เมื่อครู่อ๋องพูดว่าอะไรหรือ? ข้าได้ยินไม่ชัด พูดอีกครั้งสิ”
“เจ้ากล้าดีอย่างไร...”
“เพียะ!”
จิ่งชินอ๋องยังพูดไม่ทันจบ จิ่วจิ่วก็คว้าเก้าอี้ขว้างออกไป กระแทกแจกันราคาแพงจนแตกละเอียด
“บังอาจ เจ้า...”
“เพียะ!”
จิ่งชินอ๋องเพิ่งอ้าปาก จิ่วจิ่วก็ทุบแจกันอีกหลายใบจนแตก
หลังจากนั้น ขอเพียงจิ่งชินอ๋องเอ่ยปาก
จิ่วจิ่วก็เริ่มทุบข้าวของ
จิ่งชินอ๋องยังกล่าวไม่ทันจบสักประโยค สถานที่แห่งนั้นก็ถูกทุบจนเละเทะไปหมดแล้ว
จิ่วจิ่วยังอุตส่าห์เตือนจิ่งชินอ๋องด้วยความหวังดี “อ๋องยังจะพูดต่อหรือไม่? หากพูดต่อ สิ่งที่ข้าทุบคงไม่ใช่ข้าวของแล้ว”