“ยังมีอีกหรือ?”
เมื่อเผชิญหน้ากับคำกล่าวหาของฝูเป่า จิ่วจิ่วกลับมีท่าทีสงบนิ่งยิ่ง
ถึงขั้นทำให้ผู้คนรู้สึกว่าทุกอย่างไม่เกี่ยวข้องกับนาง
เมื่อเห็นภาพนี้ ทุกคนต่างขมวดคิ้ว
พวกเขาลอบคาดเดาในใจว่าเหตุใดจวิ้นจู่หย่งอานจึงมีปฏิกิริยาเช่นนี้
หากเป็นฝีมือนาง นางก็ควรจะรู้สึกผิดและหวาดหวั่นมิใช่หรือ
หากไม่เกี่ยวข้องกับนาง นางก็ควรโต้แย้งอย่างมีเหตุผล
เหตุใดจึงมีท่าทีเช่นนี้?
ช่างน่าฉงนยิ่งนัก
“จวิ้นจู่มีท่าทีเช่นนี้ ช่างทำให้ผู้คนผิดหวังยิ่งนัก เหตุใดเมื่อทำผิดถึงเพียงนั้นแล้ว ยังไม่รู้สึกละอายใจแม้แต่น้อย? ทำเช่นนี้ สมกับที่องค์หญิงใหญ่ดีกับเจ้าถึงเพียงนั้นหรือ?”
ฝูเป่ากล่าวตำหนิจิ่วจิ่วด้วยสีหน้าเดือดดาล กล่าวหาว่านางเลือดเย็นไร้หัวใจ
ผู้คนไม่น้อยในที่นั้นพลอยถูกอารมณ์ของฝูเป่าชักนำ ต่างมองจิ่วจิ่วด้วยสายตาโกรธเคือง
ไม่มีผู้ใดกล้ายืนขึ้นมาตำหนิจิ่วจิ่ว
แต่การซุบซิบนินทาเสียงเบา ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้
เวลานี้ ไป๋เสี่ยวหนิงก็ก้าวออกมาอีกครั้งแล้วกล่าวว่า “พวกท่านอย่าโทษจิ่วจิ่วเลย หากจะโทษก็โทษที่ข้าสั่งสอนนางไม่ดี ความผิดทั้งปวงล้วนเป็นของข้า พวกท่านอยากโทษหรือดุด่าก็มาลงที่ข้าเถิด”
“จิ่วจิ่ว อย่ากลัวไปเลย มารดาอยู่ตรงนี้ ไม่มีผู้ใดกล้าทำร้ายเจ้า”
ไป๋เสี่ยวหนิงปกป้องจิ่วจิ่ว สีหน้าเปี่ยมด้วยความอ่อนโยนและหนักแน่น
จิ่วจิ่วมองนาง ก่อนเอ่ยถามขึ้นกะทันหัน “ท่านคิดว่าข้าเป็นคนไม่ดีหรือ?”
ไป๋เสี่ยวหนิงตอบโดยไม่ต้องไตร่ตรอง “แน่นอน จิ่วจิ่วเป็นเด็กดีที่ใจดีที่สุดและว่านอนสอนง่ายที่สุด”