“ตูม...” จิ่วจิ่วตกลงไปในทะเลสาบ
คนอื่น ๆ บนเรือสำราญยังไม่ทันได้ตั้งตัว
เจ้าก้อนแป้งอ้วนกระทืบเท้าพลางตะโกนเถียงกับคนบนเรืออีกลำ “โจวหย่าถิง เจ้าเป็นบ้าหรือไร! ชดใช้ค่าเรือของพวกเรามา!”
โจวหย่าถิงบนเรืออีกลำกอดอก สีหน้าราวกับกำลังบอกว่า คุณหนูผู้นี้ตั้งใจชนพวกเจ้าเอง แล้วพวกเจ้าจะทำอะไรได้
เจ้าก้อนแป้งอ้วนโมโหจนคว้าของชิ้นหนึ่งขว้างใส่เรืออีกลำ ทั้งยังถ่มน้ำลายไปทางนั้น
คนอื่น ๆ ก็หน้าบึ้ง แม้แต่เจียงเผยจวินผู้มีอารมณ์ดีเป็นนิจยังมีสีหน้าเคร่งขรึม
“อย่าห้ามข้า! วันนี้ข้าจะสั่งสอนนางให้สาสม!”
เจ้าก้อนแป้งอ้วนโวยวายว่าจะไปอัดโจวหย่าถิงให้ได้
แต่ถูกคนห้ามไว้
ทันใดนั้น เสียงเย็นเยียบก็ดังมาจากในทะเลสาบ “พวกเจ้าไม่คิดจะมองข้าหน่อยหรือ?”
“เสียงมาจากที่ใด?”
“อาจารย์น้อย ท่านพูดอยู่ที่ไหน?”
……
ทุกคนบนเรือสำราญพากันตามหาจิ่วจิ่ว แต่ค้นหาจนทั่วก็ไม่เห็นเงาของนาง
เจ้าก้อนแป้งอ้วนยังตะโกนเสียงดัง “อาจารย์น้อย อย่าซ่อนอีกเลย รีบออกมาเถิด!”
“ซ่อนหัวเจ้าน่ะสิ มองลงไปข้างล่าง” เสียงของจิ่วจิ่วดังขึ้นอีกครั้ง
ข้างล่างหรือ?
เจ้าก้อนแป้งอ้วนก้มหน้ามองปลายเท้าตามสัญชาตญาณ
เขายังยกเท้าทั้งสองข้างขึ้นมาดู แม้แต่ฝ่าเท้าก็ไม่เว้น
“ไม่มีนี่ อาจารย์น้อย หรือว่าท่านไปยมโลกแล้ว...อ๊า ใครตีข้า?”
เจ้าก้อนแป้งอ้วนพูดยังไม่ทันจบก็ถูกตบหัวหนึ่งฉาด
เขาเงยหน้าขึ้นอย่างน่าสงสาร แล้วสบเข้ากับสายตาข่มขู่ของพี่สาวตน
จึงหุบปากฉับพลัน
เวลานี้เจียงเผยจวินมาถึงขอบเรือแล้ว มองเห็นจิ่วจิ่วอยู่ในทะเลสาบ โดยมีปลาตัวใหญ่ให้ขี่อยู่ใต้ร่าง