“ไฮ้ ท่านน้าคนงาม ไม่ได้พบกันนานเลย!”
จิ่วจิ่วชอบพระชายาจิ่งชินอ๋องมาก จึงทิ้งจิ่งชินอ๋องแล้ววิ่งไปหาพระชายาจิ่งชินอ๋องทันที
พระชายาจิ่งชินอ๋องสวมอาภรณ์กระโปรงสีม่วงเข้ม ท่วงท่าสง่างามและสุขุม แววตายามมองจิ่วจิ่วเปี่ยมด้วยความเมตตา
“ไม่ได้พบกันหลายวัน จวิ้นจู่ยิ่งน่ารักขึ้นทุกที”
ยามสนทนากับจิ่วจิ่ว ใบหน้าเย็นชาและถือดีเป็นนิจของพระชายาจิ่งชินอ๋องก็เผยความอ่อนโยนขึ้นหลายส่วน
ถึงกับยื่นมือออกไปหมายจะลูบเส้นผมของจิ่วจิ่ว
แต่เมื่อมือยื่นออกไปได้ครึ่งทาง นางก็คล้ายกับนึกบางอย่างขึ้นได้ จึงเตรียมชักมือกลับ
“ท่านน้าคนงาม ลูบหัว กอดหน่อย...”
จิ่วจิ่วยื่นศีรษะเข้าไปหาเอง ให้พระชายาจิ่งชินอ๋องลูบหัว ทั้งยังร้องขอให้อุ้มอีกด้วย
มุมปากพระชายาจิ่งชินอ๋องยกขึ้นเล็กน้อย นางยื่นมือไปลูบศีรษะจิ่วจิ่วเบา ๆ สองครั้ง
“ท่านน้าคนงาม ลูบแล้วนุ่มหรือไม่” จิ่วจิ่วเอียงศีรษะ ยิ้มตาหยีถาม
พระชายาจิ่งชินอ๋องยกมุมปากขึ้น พยักหน้าตอบ “เส้นผมของจวิ้นจู่ทั้งละเอียดทั้งนุ่ม ลูบแล้วรู้สึกดีนัก”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น จิ่วจิ่วก็ดีใจเป็นอย่างยิ่ง
นางฮึเสียงหนึ่ง แล้วกล่าวอย่างภาคภูมิใจ “แน่นอน ขนของราชันผู้นี้งดงามที่สุด!”
นางเป็นลูกน้อยที่งดงามที่สุดในเผ่าทั้งเผ่า
เมื่อเห็นท่าทางน่ารักแสนกระหยิ่มยิ้มย่องของนาง มุมปากพระชายาจิ่งชินอ๋องก็มีรอยยิ้มเพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน
“จวิ้นจู่จะให้โอกาสข้าสักครั้ง เพื่อให้เราได้พูดคุยกันได้หรือไม่”
พระชายาจิ่งชินอ๋องวกกลับมาพูดเรื่องสำคัญ
จิ่วจิ่วพยักหน้า “ได้สิ ท่านน้าคนงามอยากคุยเรื่องอะไรกับข้าหรือ”
สายตาของพระชายาจิ่งชินอ๋องทอดลงไปยังจิ่งชินอ๋องที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้น