หลี่ขุยตัวจริงกับหลี่กุ่ยตัวปลอมอย่างนั้นหรือ?
จักรพรรดิจิ้นยวนตี้หรี่พระเนตรมองเฉิงซงผิงแล้วตรัสถาม “เฉิงอ้ายชิง จงเล่ามา”
“กระหม่อม...กระหม่อมไม่รู้เรื่องจริงเท็จอันใด จวิ้นจู่หย่งอานคงเข้าใจผิดเป็นแน่” ใบหน้าของเฉิงซงผิงซีดเผือด แม้แต่น้ำเสียงก็สั่นอยู่หลายส่วน
เขาร้อนรนแล้ว!
จิ่วจิ่วอมยิ้มหวาน ทว่าดวงตากลับฉายแววเย้ยหยัน “เสด็จปู่ ข้าอยากเชิญทอดพระเนตรละครสักเรื่องเพคะ!”
“โอ้? หย่งอานทั้งจะเล่าเรื่องให้เจิ้นฟัง ทั้งจะเชิญเจิ้นชมละคร นับว่ามีน้ำใจกตัญญูต่อเจิ้น อนุญาต!”
จักรพรรดิจิ้นยวนตี้พอจะคาดเดาจุดประสงค์ของจิ่วจิ่วได้แล้ว มิได้ห้ามปราม กลับทรงตามใจให้นางทำต่อ
เซียวจิ่วเยวียนเองก็ประหลาดใจอยู่บ้าง
ขณะนั้นเอง ขันทีเข้ามารายงานว่า “กราบทูลฝ่าบาท คนจากตำหนักบูรพามาแจ้งว่า รับบัญชาจากจวิ้นจู่น้อย มาถวายการแสดงกลให้ฝ่าบาททอดพระเนตรพ่ะย่ะค่ะ”
“กลายเป็นแสดงกลไปเสียแล้วหรือ? หย่งอาน ในขวดน้ำเต้าน้อยของเจ้าซ่อนยาอันใดไว้กันแน่?” จักรพรรดิจิ้นยวนตี้ตรัสพลางทอดพระเนตรจิ่วจิ่วอย่างมีนัย
จิ่วจิ่วยิ้มลึกลับ “อีกไม่นานเสด็จปู่ก็จะทรงทราบเพคะ”
จากนั้นชิงอู๋ก็นำคนกลุ่มหนึ่งเข้ามาในตำหนักทรงอักษร
ผู้ที่เดินนำหน้าเป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง ถูกมัดแน่นจนขยับไม่ได้
อีกสองคน คนหนึ่งเป็นสตรีวัยกลางคน ส่วนอีกคนเป็นหญิงชราที่ผมเริ่มขาว
“ท่านแม่ ฮูหยิน...เหตุใดพวกท่าน...” เมื่อเฉิงซงผิงเห็นผู้มาเยือน รูม่านตาก็หดวูบ
ชายหนุ่มที่ถูกมัดแน่นพอเห็นเฉิงซงผิงก็ยินดีขึ้นมาทันที ร้องตะโกนหาเขา “ท่านพ่อ ช่วยข้าด้วย ท่านพ่อ...”
“หุบปาก!” เฉิงซงผิงตวาดเสียงต่ำ
ยามนี้เขาเหงื่อเย็นไหลชุ่ม ดวงตาจ้องชายหนุ่มตรงหน้าเขม็ง ใบหน้าบิดเบี้ยวเหี้ยมเกรียม
ชายหนุ่มชะงักไป ก่อนจะร่ำไห้เสียงดัง “ท่านพ่อ ท่านจะไม่สนใจข้าไม่ได้ พวกเขาจะฆ่าข้าจริง ๆ นะ ท่านพ่อ...ข้าเป็นบุตรชายสายตรงเพียงคนเดียวของท่าน ท่านทนเห็นข้าถูกฆ่าตายได้จริงหรือ?”
ฮูหยินผู้เฒ่าเฉิงกับฮูหยินเฉิงต่างก็ปวดใจยิ่งนัก พากันขอให้เฉิงซงผิงช่วยบุตรชายโดยเร็ว