“ทุกคน ดูสิว่านี่ใคร”
ฟ้าเพิ่งสาง จิงหงก็ชูโทรศัพท์ยืนอยู่หน้าหน่วยงานกิจการผิดปกติ หันกล้องไปทางคนที่นั่งอยู่ข้างบันได
ฮวาหม่านเฉิงนั่งอยู่ตรงนั้น ใต้ตาแดงก่ำจากการอดนอน เสื้อผ้าบนตัวก็ยับยู่ยี่อยู่บ้าง ข้างเท้ามีตะกร้าผลไม้วางอยู่ ส้มสีส้มทองสดใสวางอยู่บนสุด ในอ้อมแขนยังมีกระเช้าดอกไม้ที่ห่อไว้อย่างประณีต
ไลฟ์สดเพิ่งเริ่มได้ไม่ถึงครึ่งนาที ข้อความแสดงความคิดเห็นก็พากันเด้งขึ้นมา
【เชี่ย ฮวาปั้นซุนรออยู่หน้าประตูทั้งคืนเลยเหรอ?】
【มือซ้ายถือตะกร้าผลไม้ มือขวาถือดอกไม้ ถ้าไม่รู้คงนึกว่ามาสู่ขอ】
【เมื่อคืน: ซื้อช่อ... ซื้อผลไม้สักหน่อย วันนี้: ทั้งดอกไม้ทั้งผลไม้ครบไม่ขาด】
【ในตะกร้ามีส้มด้วย! ท่านปู่กูเจี้ยนมีโชคแล้ว!】
เมื่อฮวาหม่านเฉิงเห็นสีหน้าสะใจของจิงหง เส้นเลือดบนหน้าผากก็ปูดขึ้นมาทันที
“บ้าเอ๊ย! แกมาทำไมวะ?”
“มาเยี่ยมกองถ่ายไง ฮ่า ๆๆ~”
จิงหงเดินเข้าไปใกล้ กล้องกวาดผ่านตะกร้าผลไม้ ก่อนจะหันไปจับภาพช่อดอกไม้
“ผมเป็นตัวแทนชาวเน็ตทั้งหลาย มาดูหน่อยว่ะแฟนพันธุ์แท้อันดับหนึ่งแห่งเป่ยชางเตรียมตัวมาดีแค่ไหน”
“แฟนพันธุ์แท้อะไร?”
“เมื่อคืนใครค้นหาว่าเจอเทพธิดาในชีวิตจริงครั้งแรกต้องทำยังไง?”
“ไสหัวไป!”
ฮวาหม่านเฉิงยื่นมือมาบังกล้อง แต่จิงหงเตรียมตัวไว้ก่อนแล้ว จึงถอยหลังไปสองก้าวและถามต่อ “ตะกร้าผลไม้ยังอ้างได้ว่ามาเยี่ยมคนเจ็บ แล้วดอกไม้นี่มันยังไง?”
ฮวาหม่านเฉิงตอบหน้าตาเฉย “ซื้อมาแถวทางผ่าน”
“ทางมาหน่วยงานยังผ่านร้านดอกไม้ด้วยเหรอ?”
“เจ้าของร้านแถมมา”
“ซื้อผลไม้แล้วแถมดอกไม้?”
“ร้านเขาจัดโปรโมชันยังไงมันก็เรื่องของเขา เกี่ยวอะไรกับแก?”
จิงหงเงียบไปสองวินาที ก่อนจะหันกล้องกลับมาหาตัวเองแล้วพูดอย่างจริงจัง “ทุกคน เขารออยู่ทั้งคืนจนคงหิวจนเห็นภาพหลอนแล้ว ตอนนี้เริ่มจินตนาการว่าร้านผลไม้แถมดอกไม้ให้”