ท่ามกลางข้อความแซะเต็มหน้าจอ ฮวาหม่านเฉิงฝืนใจพูดว่า “ช่วงนี้ทางโลกจริงมีเรื่องให้จัดการเยอะน่ะ”
หลิ่วหลิงเยียนมองเขาอยู่สองสามครั้ง ก่อนถามว่า “บาดแผลคราวก่อนหายดีหรือยัง?”
ฮวาหม่านเฉิงชะงักไป ข้อความวิ่งหน้าจอที่แสบตาพวกนั้นพลันราวกับไม่มีอยู่จริง เขายืดหลังตรงขึ้นมาอีกครั้ง
“หายดีตั้งนานแล้ว!”
หลิ่วหลิงเยียนพยักหน้า “เช่นนั้นก็ดี”
เพียงไม่กี่คำเรียบง่าย ก็ทำให้มุมปากของฮวาหม่านเฉิงยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่
จิงหงไม่เกรงใจแม้แต่น้อย หมุนกล้องไปทางเขาพลางพูดว่า
“ทุกคน ดูให้ดี ฮวาเจ้าหลานกำลังจะเก็บอาการไม่อยู่แล้ว”
“หุบปาก”
“นางจำได้ว่าเจ้าเคยบาดเจ็บ”
ฮวาหม่านเฉิงทำหน้าขึงขัง “ยอดฝีมือย่อมเห็นอกเห็นใจกัน”
หล่างหยาที่กำลังต่อสายจากระยะไกลออกความเห็นว่า “หรือไม่ก็ยืนยันว่าปีนี้ยังสู้ต่อได้หรือเปล่า”
“ไสหัวไป!”
ข้อความวิ่งหน้าจอไหลไม่หยุด
【ปีที่แล้วตีเจ็บไหม? ถ้าเจ็บ ปีนี้ก็เบามือหน่อย】
【ฮวาเจ้าหลาน: ให้ห้าดาว แนะนำให้คงแรงระดับนี้ไว้】
【นางเป็นห่วงฉันจริง ๆ! ถามฉันถึงประสบการณ์หลังการขายด้วย!】
【แต่ละปีซี่โครงหักน้อยลงเรื่อย ๆ ความสัมพันธ์นี้มั่นคงขึ้นให้เห็นกับตา】
ฮวาหม่านเฉิงคร้านจะสนใจพวกเขา จึงยื่นตะกร้าผลไม้กับช่อดอกไม้ไปให้พร้อมกัน
“หลิงเยียน ให้เธอ”
หลิ่วหลิงเยียนมองแล้วพยักหน้าเล็กน้อย “ขอบคุณ”
เจ้าหน้าที่เห็นว่าไหล่ของนางบาดเจ็บ จึงรับของไปวางบนโต๊ะด้านข้างให้เอง
แต่ฮวาหม่านเฉิงไม่ได้ผิดหวัง
นางจำเขาได้ ทั้งยังจำบาดแผลคราวก่อนได้ และรับของที่เขานำมาไว้ด้วย
รออยู่ทั้งคืนก็คุ้มแล้ว!
ซ่งจือเวยถามอาการของหลิ่วหลิงเยียนคร่าว ๆ ก่อนเปิดโอกาสให้ผู้เล่นเก่าไม่กี่คนได้พูดคุยกับนาง
ฮวาหม่านเฉิงนั่งอยู่ตรงข้าม ถามว่า “ทำไมเธอถึงต้องเข้ามาในโลกจริงให้ได้?”
หลิ่วหลิงเยียนตอบโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อยว่า
“มาตามหาอาจารย์”
รอยยิ้มตรงมุมปากของฮวาหม่านเฉิงจางลงไปเล็กน้อย ส่วนความสนใจในห้องถ่ายทอดสดทั้งหมดก็หันไปหาบุคคลลึกลับคนนั้น
【อาจารย์อีกแล้ว!】
【นางยอมข้ามเขตแดนทั้งที่บาดเจ็บสาหัส ก็เพื่อตามหาคนคนนี้เหรอ?】
【อาจารย์คนนี้เป็นใครกันแน่!】