ใบหน้าของสือเยี่ยนงดงามเย้ายวนและหล่อเหลา ราวจันทร์เร้นลับที่ห้อยกลับหัวอยู่เหนือสวรรค์เก้าชั้น โดดเดี่ยวเหนือโลกีย์ หรือคล้ายหิมะน้ำแข็งบนยอดเขาสูง เย็นเยียบและงดงามละเมียดละไม
ทว่าดวงตาของเขากลับเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็ง เจือสีสันของฤดูใบไม้ร่วง คิ้วตาเย็นชาและเรียบเฉย ยิ่งทำให้ความงามนั้นถูกฉาบด้วยไอเย็น
บรรยากาศรอบตัวเขาทรงพลังและกดดันจนไม่มีใครกล้าจ้องมองใบหน้าตรง ๆ เพียงสัมผัสได้ถึงพลังอันแข็งแกร่งที่แผ่ออกมาก็หนาวสะท้านไปถึงสันหลัง ไม่กล้าคิดล่วงเกินเขาแม้แต่น้อย
ขณะที่เขายืนอยู่ตรงนั้น จู่ ๆ ก็มีแมวดำน้อยตัวหนึ่งที่ขาดขาไปข้างหนึ่งและมอมแมมไปทั้งตัว ถูกโยนเข้ามาในอ้อมแขนของเขา
ทั้งความเย็นเยียบของฤดูใบไม้ร่วง ทั้งจันทร์เร้นลับเหนือสวรรค์เก้าชั้น ทั้งหิมะน้ำแข็งบนยอดเขา ล้วนมลายหายไปสิ้น
เซียงเหวินซิงกับชีซางแข็งค้างอยู่กับที่ ขนที่แผ่นหลังลุกชัน
แย่แล้ว! แย่แล้ว!
พี่เยี่ยนรักความสะอาดขั้นรุนแรง คราวนี้คงจะฆ่าคนแล้วแน่ ๆ!
ร่างของสือเยี่ยนแข็งทื่อ สีหน้าเปลี่ยนไปมาอย่างยากคาดเดา แทบจะเป็นปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณ เขายื่นมือจะโยนแมวดำน้อยทิ้งทันที
“อย่าโยน! ตัวมันเล็กขนาดนั้น ตกลงไปได้ตายแน่” ซ่งจิ่งพุ่งเข้ามา มือที่อุ้มแมวดำน้อยไม่ได้สะอาดนัก เธอคว้าแขนของสือเยี่ยนไว้ตรง ๆ
สือเยี่ยนก้มมองแมวดำน้อยในอ้อมแขน แล้วมองซ่งจิ่งที่เกาะแขนเขาอยู่
ลมหายใจของเขาขยับแผ่วเบา บนตัวหญิงสาวคนนี้เหมือนจะมีกลิ่นบางอย่างจาง ๆ เขาได้กลิ่นแล้วไม่เพียงไม่รังเกียจ กลับยังรู้สึกสบายใจอยู่บ้าง
สีหน้าของสือเยี่ยนไม่เผยอารมณ์ใด ๆ แต่ไอเย็นที่แผ่ออกมาจากรอบตัวทำให้อุณหภูมิรอบข้างลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว บรรยากาศกดดันชวนหวาดกลัวทำให้ชีซางกับเซียงเหวินซิงกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง