ซ่งจิ่งอุ้มแมวดำน้อยกลับไปยังจุดซื้อขายในตลาดผีอีกครั้ง เรื่องวุ่นวายเมื่อครู่ผ่านพ้นไปแล้ว ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง ไฟในตลาดผีสว่างขึ้น ผู้คนที่เดินไปมาเพื่อซื้อขายไม่ได้ลดน้อยลง กลับยิ่งมากขึ้นเรื่อย ๆ
ซ่งจิ่งเบียดตัวอยู่ในฝูงชน คิดจะสลัดสือเยี่ยนที่เดินตามหลังมาให้หลุด
“โอ๊ย! ทำอะไรน่ะ ไม่มีตาหรือไง ถึงได้เดินชนฉัน!” หญิงวัยกลางคนที่แต่งตัวหรูหรา ข้อมือห้อยกระเป๋าชาแนลรุ่นลิมิเต็ด กรีดร้องขึ้นมา เมื่อเห็นเสื้อผ้าราคาถูกบนตัวซ่งจิ่งชัด ๆ แถมเธอยังอุ้มแมวสกปรกมอมแมมอยู่ตัวหนึ่ง สีหน้าของหญิงคนนั้นก็ยิ่งดูร้ายกาจขึ้น
โดยเฉพาะเมื่อเห็นหน้าตาของซ่งจิ่งชัดเจน ความร้ายกาจนั้นก็แฝงไปด้วยความอิจฉาและความถากถาง
หญิงคนนั้นเชิดคางสองชั้นขึ้นอย่างวางอำนาจ แล้วพูดว่า “ดูสภาพจน ๆ ของเธอสิ รู้ไหมว่าชุดที่ฉันใส่อยู่ราคาเท่าไร? ถ้าเธอชนจนเสียหาย ต่อให้ขายเธอไปก็ชดใช้ไม่ไหวหรอก”
“หน้าตาเหมือนจิ้งจอกขนาดนี้ ยังอุตส่าห์มาถึงตลาดผี ฉันว่าเธอไม่ได้มาซื้อของหรอก คงมาหาเสี่ยหนุ่มมากกว่าใช่ไหม?”
หญิงคนนั้นยิ่งพูดยิ่งได้ใจ เธอปรายตามองซ่งจิ่ง ยิ่งมองก็ยิ่งอิจฉาความสาวและความสวยของอีกฝ่าย จนอดไม่ได้ที่จะยื่นมือมาผลักซ่งจิ่ง
ซ่งจิ่งรู้ว่าสือเยี่ยนกำลังมองอยู่จากด้านหลัง หากเธอลงมือก็อาจเผยตัวตนได้ จึงทำได้เพียงขยับเท้าถอยหลัง โดยพยายามประคองตัวไม่ให้ล้ม
ซ่งจิ่งถอยไปได้ระยะหนึ่ง แผ่นหลังก็พลันชนเข้ากับแผงอกแน่นแข็ง กลิ่นหอมเย็นคล้ายไม้ที่ไม่ได้แปลกหน้าสักเท่าไรลอยจากต้นคอเข้ามาแตะปลายจมูก