ทั้งชีวิตของยวี่ย่าไม่เคยถูกใครดูแคลนแบบนี้มาก่อน เธอจ้องซ่งจิ่งแล้วแค่นยิ้มอย่างเคียดแค้น “ฉันจะทำให้เธอเสียใจ!”
ยวี่ย่าสวมหูฟัง สงบจิตใจลง แล้วยกปืนพกสำหรับยิงเป้าขึ้นมา
ซูชิงโหรวขยับมาอยู่ข้างซ่งจิ่ง “เธอไปยั่วโมโหเขาทำไม? ยวี่ย่ายิงปืนเก่งมาก พวกเรากลุ่มนี้เล่นยิงปืนด้วยกันประจำ ไม่มีใครชนะเธอได้หรอก แน่นอนว่าไม่นับอาเยี่ยนนะ เขาไม่เล่นกับพวกเรา”
ซ่งจิ่งไม่พูดอะไร นิ้วมือขาวเรียวประคองด้ามปืนอย่างหลวม ๆ วางพาดไว้บนแท่น เปลือกตาไม่แม้แต่จะยกขึ้น ดูสงบนิ่งมาก ทั้งยังเปี่ยมด้วยท่วงท่าของผู้เก่งกาจ
เซียงเหวินซิงที่อยู่ข้าง ๆ ตบปากตัวเองสองที ก่อนจะแอบมองสีหน้าของพี่เยี่ยนอย่างระมัดระวัง แล้วจุดธูปไว้อาลัยให้ตัวเองในใจเงียบ ๆ
ปากเสียจริง ๆ เขาจะเข้ามาสอดปากร่วมวงทำไมกัน
ทุกคนรู้ดีว่ายวี่ย่ายิงปืนเก่ง ตอนนี้ให้เด็กสาวอย่างซ่งจิ่งมาแข่งยิงปืนกับยวี่ย่า นี่ไม่เท่ากับส่งตัวเองไปเป็นอาหารให้ยวี่ย่าหรอกหรือ!
รู้อย่างนี้น่าจะแข่งซ่อมแซมโบราณวัตถุ ซ่งจิ่งถนัดเรื่องนี้ ส่วนยวี่ย่าต้องสู้ไม่ได้แน่
สือเยี่ยนไม่ได้พูดอะไร เพียงทอดสายตาลงมองซ่งจิ่งเงียบ ๆ
เขาไม่ได้กังวลว่าเด็กสาวจะแพ้ อย่างไรเขาก็อยู่ที่นี่ ต่อให้เธอแพ้ก็ไม่ต้องทำตามข้อตกลงบ้า ๆ นั่น
แต่เขากลับรู้สึกว่าเด็กสาวมีความลับซ่อนอยู่อีกมากมาย ไม่แน่ว่าเธออาจไม่แพ้ก็ได้
กระสุนหกสิบนัด ยวี่ย่าไม่พลาดเป้าเลยสักนัด นอกจากตอนแรกที่จิตใจยังไม่สงบ ยิงได้วงสี่สองนัดแล้ว กระสุนอีกห้าสิบแปดนัดที่เหลือล้วนเข้าในวงแปด และยังมีนัดหนึ่งที่ยิงเข้ากลางเป้าพอดี