ทั้งสองทีมแยกย้ายกันเข้าไปในห้องเลือกอุปกรณ์ ซูชิงโหรวไม่แน่ใจว่าซ่งจิ่งเคยมาที่แบบนี้เป็นครั้งแรกหรือเปล่า จึงเดินไปข้าง ๆ แล้วพูดเสียงเบาว่า “วันนี้เราเล่นแค่ยิงปืนสั้น ไม่ต้องเปลี่ยนชุดก็ได้ แค่เปลี่ยนรองเท้าก็พอ”
เธอยังพูดไม่ทันจบ ก็เห็นซ่งจิ่งเลือกรองเท้าสีดำคู่หนึ่งแล้ว หญิงสาวหันไปนั่งบนม้านั่งเปลี่ยนรองเท้าอย่างคล่องแคล่วราวกับคุ้นเคยเป็นอย่างดี
เห็นท่าทางของซ่งจิ่ง ซูชิงโหรวก็รู้ว่าตัวเองเป็นห่วงเกินเหตุ จึงเลือกรองเท้าสีขาวคู่หนึ่งมานั่งข้างซ่งจิ่ง “เธอจะไปเถียงกับยวี่ย่าทำไม ตระกูลยวี่มีฐานะในเมืองหลวงรองจากตระกูลสือเท่านั้น อีกอย่าง รุ่นนี้ตระกูลยวี่มีลูกหลานแค่ยวี่ย่าคนเดียว ที่บ้านทะนุถนอมราวกับแก้วตาดวงใจ ถ้าเธอทำให้ยวี่ย่าขุ่นเคือง ต่อให้อาเยี่ยนปกป้องเธอได้ แต่เขาก็อยู่ข้างเธอทุกครั้งไม่ได้หรอก”
“การหมั้นหมายระหว่างตระกูลยวี่กับตระกูลฉื่อเป็นเรื่องที่ปู่ตระกูลฉื่อกับปู่ตระกูลยวี่ตกลงกันไว้ แต่ฉันได้ยินมาว่าตอนนั้นพวกเขายังเด็กมาก เหมือนจะไม่ได้ตกลงกันชัดเจนว่ายวี่ย่าจะหมั้นกับหลานชายคนไหนของตระกูลฉื่อ”
“ตลอดหลายปีมานี้ ไม่ว่าเรื่องไหนอาเยี่ยนก็ทำได้โดดเด่นมาก ยวี่ย่าก็หลงใหลอาเยี่ยน ตระกูลยวี่เลยยกการหมั้นหมายนี้ให้อาเยี่ยนตามธรรมชาติ แต่เรื่องนี้อาเยี่ยนไม่เคยยอมรับต่อสาธารณะเลยสักครั้ง”
ซูชิงโหรวพูดพลางหัวเราะเยาะ “ฉันว่าอาเยี่ยนไม่มีทางชอบยวี่ย่าหรอก มีแต่ยวี่ย่านั่นแหละที่เที่ยวประกาศตัวว่าเป็นคู่หมั้นของอาเยี่ยน”