ได้บทเรียนจากสือเยี่ยนกับเซียงเหวินซิงแล้ว ครั้งนี้ยวี่ย่าจึงฉลาดขึ้น “ชานเมืองมีสนามเพนต์บอลจำลองกลางแจ้งส่วนตัวของเรา รอบนี้ไม่แบ่งทีม ระหว่างเราสองคน ใครไปถึงธงที่ตั้งอยู่บนจุดชมวิวบนยอดเขาแล้วหยิบมาได้ก่อน คนนั้นชนะ”
“ได้” ซ่งจิ่งพยักหน้ารับ
ยวี่ย่าขบฟัน “คราวนี้ฉันจะไม่แพ้คุณอีกแล้ว!” พูดจบก็เดินออกจากสนามไปด้วยความโมโห
“อาย่า!” เฉินคังเล่กับคนสนิทของยวี่ย่าหลายคนรีบวิ่งตามไปทันที
ซูชิงโหรวกระซิบเตือน “ยวี่ย่าฝึกกับคุณปู่และคุณพ่อในค่ายทหารมาตั้งแต่เด็ก ถึงคุณจะยิงปืนแม่น แต่ในป่าแบบนี้ก็ยากที่จะเอาชนะเธอได้”
“ไม่เป็นไร คุณไม่สังเกตเหรอว่าเธอโกรธจนตอนพูดถึงเดิมพันรอบที่สอง เอาแต่พูดถึงสิ่งที่ตัวเองจะได้ แต่ไม่ได้พูดสักคำว่าถ้าฉันแพ้จะทำยังไง” ซ่งจิ่งล้วงมือข้างหนึ่งใส่กระเป๋ากางเกง ท่าทางทั้งกร่างทั้งเท่ “ห้องชุดขนาดใหญ่ข้างจิงต้า ได้กำไรโดยไม่ต้องลงทุน ไม่เล่นสิถึงจะโง่”
“……” มุมปากของซูชิงโหรวกระตุก บรรยากาศเมื่อครู่ อย่าว่าแต่ยวี่ย่าลืมเลย แม้แต่เธอเองก็ยังนึกไม่ถึงว่ารอบที่สองถ้าซ่งจิ่งแพ้จะต้องทำอย่างไร ส่วนคนอื่น ๆ ที่อยู่ตรงนั้น เกรงว่าจะมีไม่ถึงสองคนที่นึกถึงเรื่องนี้
ซูชิงโหรวกำลังจะพูดต่อ ก็เห็นสือเยี่ยนเดินเข้ามาใกล้ คำพูดที่จ่ออยู่บนริมฝีปากจึงหยุดลง “อาเยี่ยน”
“เดี๋ยวซ่งจิ่งไม่ได้นั่งรถคุณแล้ว” สือเยี่ยนเอ่ย
ซูชิงโหรวเข้าใจ สือเยี่ยนกำลังบอกให้เธอออกไปล็อกรถของตัวเองเสีย จะได้ไม่เกิดเรื่องที่ซ่งจิ่งเปิดประตูรถแล้วขึ้นไปนั่งอีก