“เดิมทีฉันกะจะให้พวกคุณพักกันสักคืน แต่ในเมื่อตัวตนถูกเปิดเผยแล้ว ก็ฝึกต่อเถอะ”
ซ่งจิ่งถอดเสื้อคลุมชุดนักเรียนส่งให้ผู้อำนวยการจาง ลมพัดชายเสื้อยืดของเธอขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นเอวเพรียวกระชับที่มีกล้ามหน้าท้องบาง ๆ กลิ่นอายเย็นชาที่แผ่ออกมายังคงอยู่ ทว่าชั่วพริบตากลับเพิ่มความองอาจคล่องแคล่วขึ้นมา
เธอก้าวยาว ๆ ไปยืนด้านหน้ากลุ่มนักเรียน กวาดตามองคนที่กำลังตื่นเต้นอย่างไร้สีหน้า “เซียงเหวินซิง เตรียมเครื่องบิน ส่งพวกเขาไปหุบเขาหมาป่า”
พอเซียงเหวินซิงได้ยิน สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที ใจหล่นวูบ “จิ่งเจี๋ย ต่อให้เป็นพวกเราเข้าไปในหุบเขาหมาป่าก็ยังมีโอกาสรอดน้อย คุณจะส่งพวกมือใหม่กลุ่มนี้เข้าไปจริง ๆ เหรอ”
“วันสุดท้ายแล้ว คุณจะฝึกหรือฉันจะฝึก” ซ่งจิ่งมองเขา “ถ้าคุณจะฝึก ก็เชิญเลย ฉันจะไปนอน”
“ไม่กล้าครับ ไม่กล้า ทุกอย่างตามคุณเลย ผมจะรีบจัดเครื่องบินให้เดี๋ยวนี้” เซียงเหวินซิงไหนเลยจะกล้าพูดมากกว่านั้น รีบไปจัดการทันที
ผู้อำนวยการทั้งสี่มองเหล่ามือใหม่ แววตาวูบไหวด้วยความสะใจที่ได้ชมเรื่องสนุก
มาแล้ว! มาแล้ว!
การฝึกสุดโหดอันเป็นเอกลักษณ์ของไป๋เจ๋อมาถึงในที่สุด แม้จะช้าไปหน่อย แต่ก็ไม่เคยขาด ยังเป็นสูตรเดิม รสชาติเดิม
พอเหล่ามือใหม่ได้ประสบด้วยตัวเอง ก็จะรู้ว่าตอนพวกเขาถูกไป๋เจ๋อฝึกนั้นสิ้นหวังขนาดไหน
มีนักศึกษาใหม่คนหนึ่งยกมือขึ้น “เอ่อ… พวกเราอยากถามหน่อยว่า หุบเขาหมาป่าเป็นที่แบบไหนเหรอ”
“หุบเขาหมาป่าก็เป็นที่ที่หมาป่าอาศัยอยู่น่ะสิ” ผู้อำนวยการจางอธิบายด้วยรอยยิ้ม “ในฐานะคนที่เคยผ่านมาก่อน ขอเตือนด้วยความหวังดีสักคำ เข้าไปในหุบเขาหมาป่าแล้วมีคนตายจริง ๆ นะ”