“นักเรียนเหยียนเจวี่ย์ คำพูดของคุณเกินไปหน่อยแล้วนะ ถึงนักเรียนซ่งจิ่งจะไม่มีสารพลังวิเศษ แต่ตอนฝึกต่อสู้จริงเธอก็ช่วยพวกเราทุกคนไว้ เธอเก่งจริง ๆ”
“ใช่แล้ว ถึงนักเรียนซ่งจิ่งจะเป็นแค่คนธรรมดา แต่ก็เป็นคนธรรมดาที่เก่งมาก”
“เมื่อหกวันก่อน พวกเราทุกคนก็ยังเป็นคนธรรมดา อย่าทำเหมือนพอมีความสามารถที่แตกต่างจากคนอื่นขึ้นมานิดหน่อยแล้วตัวเองจะกลายเป็นผู้สูงส่งเหนือใครเลย”
คนที่เคยได้รับความช่วยเหลือจากซ่งจิ่งต่างก็ออกมายืนพูดแทนเธอ พวกเขาไม่พอใจอย่างมากกับการที่เหยียนเจวี่ย์จงใจเล่นงานซ่งจิ่ง
สีหน้าของเหยียนเจวี่ย์มืดมนและน่ากลัวขึ้น เขาไม่คิดเลยว่าซ่งจิ่งจะซื้อใจคนได้มากมายขนาดนี้
ผู้อำนวยการจางที่ดูใจดีมีเมตตาและพูดจาง่ายยิ้มแห้ง ๆ สองครั้ง ทุกคนก็พากันเงียบเสียงลง จากนั้นผู้อำนวยการจางก็หันไปมองหัวหน้าผู้อำนวยการที่รับเหยียนเจวี่ย์เป็นศิษย์ “ผู้อำนวยการเชิน ถึงผลประโยชน์ของการเป็นอาจารย์ศิษย์รุ่นแรกจะมากมายจริง แต่ก็ไม่ควรรับศิษย์อย่างไม่ไตร่ตรองเพียงเพราะผลประโยชน์พวกนั้น ไม่อย่างนั้นพอถึงเวลาไม่ได้ผลประโยชน์ แถมยังถูกหลอกอีก แบบนั้นคงไม่คุ้มกันนะ”
ผู้อำนวยการเชียนยิ้มพลางพยักหน้าเห็นด้วย “เชินหนุ่ม การรับศิษย์ไม่จำเป็นต้องหาเด็กที่ฉลาดหลักแหลมที่สุด แต่อย่างน้อยก็ควรมีสมองติดตัวมาบ้างสิ”
ผู้อำนวยการสวีพยักหน้า “ผมเห็นด้วยกับคำพูดของผู้อำนวยการเชียนและผู้อำนวยการจาง”
ผู้อำนวยการจงพูดตรงกว่าใคร “เชินหนุ่ม ศิษย์โง่ ๆ แบบนี้อย่ารับเลย! หาเรื่องใส่ตัวเปล่า ๆ!”
ผู้อำนวยการเชินทำหน้างุนงง ไม่เข้าใจสถานการณ์ แต่เมื่อผู้อำนวยการทั้งสี่พูดพร้อมกัน ต่อให้เขายังไม่เข้าใจ ก็รู้ว่าเหยียนเจวี่ย์เป็นศิษย์ที่รับไว้ไม่ได้เด็ดขาด
เดิมทีเขามีความสัมพันธ์ที่ดีกับเหยียนเชียนชิง คิดจะเห็นแก่หน้าเหยียนเชียนชิงแล้วรับเหยียนเจวี่ย์เป็นศิษย์ หนึ่งคือไว้หน้าเหยียนเชียนชิง อีกข้อคือฉวยโอกาสสร้างความสัมพันธ์กับตระกูลเหยียน