นักเรียนทุกคนที่กำลังฝึกอยู่ถูกโยนเข้าไปในหุบเขาหมาป่า
ซ่งจิ่งหันไปมองอีกฟากหนึ่งของลานราบ «ออกมาได้แล้ว»
เหล่าจงกับคนอื่น ๆ ต่างตกใจ รีบหันกลับไปมองทันที พวกเขาไม่รู้เลยว่ามีอะไรอยู่ตรงอีกฟากของลานราบ
หมาป่าหิมะตัวหนึ่งมีขนสีขาวโพลน รูปร่างสูงใหญ่กำยำ เดินนำหมาป่าสีเงินอีกตัวหนึ่งออกมาจากเนินเขาอีกฟากของลานราบ ขนของมันขาวเงินยิ่งกว่า ส่วนรูปร่างก็เพรียวบางกว่าตัวแรกเล็กน้อย ข้างเท้าของพวกมันยังมีลูกหมาป่าสีเงินสามตัวที่ดูเหมือนเพิ่งครบเดือนเดินตามมาด้วย
«ราชาหมาป่าหิมะ!» เหล่าจงกับพวกเบิกตากว้าง สีหน้าฉายแววระแวดระวังขึ้นมา
ซ่งจิ่งยื่นมือออกไป «มานี่»
หมาป่าสีเงินพาลูกน้อยทั้งสามหยุดฝีเท้า ส่วนราชาหมาป่าหิมะเดินมาหาซ่งจิ่งเพียงลำพัง ขนสีขาวยาวหนาของมันพลิ้วไหวไปตามสายลมยามเช้า บดบังดวงตาสีฟ้าสงบนิ่งแต่แฝงความกระหายเลือดเป็นครั้งคราว
«ครูฝึก!»
เหล่าจงกับคนอื่น ๆ อดเป็นห่วงไม่ได้ เพิ่งขยับเท้าไปได้ก้าวเดียวก็เห็นราชาหมาป่าหิมะเดินมาหยุดตรงหน้าซ่งจิ่ง มันมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนก้มศีรษะลง ใช้หัวโตที่ใหญ่กว่าตัวเธอถูไถฝ่ามือของเธอ ราชาหมาป่าผู้เยือกเย็นและเลือดเย็นพลันดูสนิทสนมขึ้นมาหลายส่วน
«เสวี่ยหวัง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ» รอยยิ้มผุดขึ้นในดวงตาของซ่งจิ่ง เธอลูบหัวฟูฟ่องของราชาหมาป่าหิมะเบา ๆ
«อาวู» ราชาหมาป่าหิมะขานรับเสียงต่ำ แล้วหันกลับไป มันคาบลูกหมาป่าตัวหนึ่งที่กำลังซุกซนวิ่งเล่นขึ้นมา ก่อนเดินกลับมาหาซ่งจิ่งอีกครั้ง วางลูกหมาป่าลงข้างเท้าเธอ แล้วใช้ปลายจมูกดุนมันให้เข้าใกล้เท้าของเธอ