หลังจากสือเยี่ยนจากไปแล้ว ชาแมนหยินก็ยังคงเหม่อลอยอยู่
เมื่อกี้เธอพูดจาข่มขู่สือเยี่ยนจริง ๆ เหรอ?
ทำไมถึงไม่อัดวิดีโอเก็บไว้กันนะ อย่างน้อยก็เอาไว้อวดได้ตั้งสิบปี!
ชาแมนหยินถอนหายใจอย่างเสียดาย จากนั้นก็หัวเราะออกมา แล้วพึมพำอย่างปลอบใจตัวเองว่า “เจ้าเล็กตาถึงจริง ๆ ผู้ชายที่เลือกมาน่าเชื่อถือมาก”
สือเยี่ยนเป็นใครกัน ถึงได้ลุกขึ้นแล้วโค้งคำนับเธออย่างจริงจังขนาดนั้น
ไม่ต้องพูดถึงเฟิงกั๋วเลย ต่อให้เป็นทั้งโลก จะมีสักกี่คนที่ได้รับเกียรติแบบนี้
และที่สือเยี่ยนทำแบบนั้น ก็เพียงเพราะเธอปกป้องซ่งจิ่งเท่านั้น
ชาแมนหยินสูดจมูกฟุดฟิด คู่รักตัวดีเอ๊ย ฉันจะไปหาความสุขของตัวเองแล้ว
ซ่งจิ่งไม่รู้ว่าสือเยี่ยนวางสายวิดีโอไปตั้งแต่เมื่อไร เช้าวันนั้นเธอตื่นขึ้นเพราะเสียงเคาะประตูอย่างระมัดระวังของสาวใช้
สาวใช้ถามเสียงเบาว่า “คุณหนูซ่ง ตื่นแล้วหรือยังคะ?”
“อืม” ซ่งจิ่งตอบอย่างเย็นชา ก่อนจะลุกขึ้นนั่งและพลิกผ้าห่มออก พอหยิบโทรศัพท์ข้างหมอนขึ้นมาดูก็พบว่าแบตเตอรี่หมดจนเครื่องปิดไปเองแล้ว
สาวใช้เปิดประตูเข้ามาเบา ๆ ก้มหน้า มือประคองเสื้อผ้าสีดำชุดหนึ่งไว้
ซ่งจิ่งเปิดกระเป๋าหาสายชาร์จอย่างลวก ๆ แล้วเสียบชาร์จโทรศัพท์ จากนั้นหยิบเสื้อผ้าที่สาวใช้นำมาให้เข้าไปในห้องน้ำล้างหน้าแปรงฟันและเปลี่ยนเสื้อผ้า
ของใช้สำหรับล้างหน้าแปรงฟันทุกอย่างล้วนเป็นของใหม่ พอซ่งจิ่งจัดการธุระส่วนตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเดินออกมา สาวใช้ก็จัดห้องนอนจนสะอาดเรียบร้อยแล้ว