ซ่งจิ่งวางดอกเบญจมาศขาวลง แล้วเดินตามฮั่วเฉิงเสวียนไปอีกด้าน มีคนเดินเข้ามาชวนฮั่วเฉิงเสวียนพูดคุยแล้ว
ซ่งจิ่งเหลือบมองไต้ปี้ที่จ้องเธอไม่วางตา ก็เข้าใจจุดประสงค์ที่ฮั่วเฉิงเสวียนพาเธอมาร่วมงานศพวันนี้
หึ ใช้เธอเป็นเกราะกันสาว ฮั่วเฉิงเสวียนคิดผิดแล้วล่ะ
ซ่งจิ่งไปเอาเป้ของตัวเองจากบอดี้การ์ด แล้วหยิบกระดาษกับปากกาออกมาเริ่มเขียนอะไรบางอย่าง
พอไต้ปี้เห็นเธอออกห่างจากฮั่วเฉิงเสวียน ก็รีบเดินเข้ามาทันที
“นี่ คุณต้องทำยังไงถึงจะยอมไปให้ห่างจากพี่ฮั่ว?” เห็นได้ชัดว่าไต้ปี้เป็นคนใจร้อน ไม่อ้อมค้อม เดินมาถามตรง ๆ
ซ่งจิ่งฉีกกระดาษจากสมุดส่งให้ ไต้ปี้ชะงัก “นี่อะไร?”
“ทุกอย่างที่ฉันรู้เกี่ยวกับความชอบของฮั่วเฉิงเสวียน” ซ่งจิ่งหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดคิวอาร์โค้ดรับเงิน “ขายให้คุณ”
ไต้ปี้ไม่คิดเลยว่าซ่งจิ่งจะทำแบบนี้ ถึงกับอึ้งไป “คุณ... คุณหมายความว่ายังไง?”
“คุณชอบฮั่วเฉิงเสวียนไม่ใช่เหรอ?” ซ่งจิ่งเลิกคิ้ว “ไม่อยากรู้เหรอว่าเขาชอบอะไร?”
ไต้ปี้ย่อมอยากรู้อยู่แล้ว
“จ่ายเงินมา”
“เดี๋ยวก่อน” ไต้ปี้ก้มดูรายการความชอบของฮั่วเฉิงเสวียนที่เขียนไว้บนกระดาษ ละเอียดมากจริง ๆ ทั้งยังเป็นเรื่องที่เธอไม่รู้เลยสักอย่าง “คุณจะเอาเท่าไหร่?”
“ก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณชอบฮั่วเฉิงเสวียนมากแค่ไหน คุณโอนมาเองแล้วกัน”
ไต้ปี้กัดฟัน หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาสแกนจ่ายเงิน พอซ่งจิ่งเห็นยอดเงินที่โอนเข้ามา ก็เลิกคิ้วขึ้นอีกครั้ง
“สิบล้าน แลกกับการที่คุณเลิกยุ่งกับพี่ฮั่ว”
“ไม่มีปัญหา” ซ่งจิ่งพยักหน้า เก็บกระดาษกับปากกาลงเป้ ขายฮั่วเฉิงเสวียนได้สิบล้าน เที่ยวนี้ก็ไม่นับว่ามาเสียเปล่า