ดวงตาของสือเยี่ยนพลันมืดลึกขึ้น ภายในดวงตาคู่นั้นลึกราวกับหุบเหวมีคลื่นอารมณ์หลากหลายปั่นป่วน ทั้งหนักอึ้งทั้งเย็นชา จนมองไม่เห็นก้นบึ้ง
เด็กสาวไม่ใช่คนที่จะพูดคำว่า “ฉันรักคุณ” ออกมาได้ตามใจปาก เธอต้องเจอเรื่องบางอย่างที่แม้แต่ตัวเองก็ไม่คาดคิด และทำให้เธอเจ็บปวดมาก ถึงได้จู่ ๆ สารภาพรักในเวลาแบบนี้
ตกลงเกิดอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ แล้วเธอคิดจะทำอะไร?
จะเป็นเหมือนเมื่อก่อนอีกหรือเปล่า ที่ไม่สนใจความเป็นความตาย มองชีวิตตัวเองเป็นสิ่งที่ไม่จำเป็นต้องใส่ใจที่สุด?
สือเยี่ยนสูดหายใจลึก ๆ กดอารมณ์ที่พลุ่งพล่านขึ้นมาในอก แล้วพยายามพูดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งที่สุด
“ซ่งจิ่ง ถ้าวันหนึ่งเราตกอยู่ในสถานการณ์คับขันจนต้องมีคนตายหนึ่งคน ฉันหวังว่าคนคนนั้นจะเป็นฉัน”
ซ่งจิ่งเบิกตากว้างทันที สีหน้าเย็นชาลงในพริบตา “ฉันไม่อนุญาต!”
“งั้นฉันก็ไม่อนุญาตเหมือนกัน” สือเยี่ยนจ้องเธอเขม็ง “ซ่งจิ่ง ฉันเอาชีวิตฉันแลกกับชีวิตคุณได้ คุณน่าจะรู้ว่านั่นหมายความว่าอะไร”
ซ่งจิ่งจ้องเขา สีหน้าเย็นชาและดุดันค่อย ๆ อ่อนลง
สือเยี่ยนพูดต่อ “ซ่งจิ่ง ตัวคุณเป็นของฉัน ชีวิตคุณก็เป็นของฉัน ฉันไม่ถามว่าคุณจะทำอะไร และไม่ถามว่าคุณมีความลับซ่อนอยู่มากแค่ไหน ขอแค่เรื่องเดียวที่ฉันอยากให้คุณจำให้ชัด”
“ถ้าคุณตาย ก็เท่ากับเอาชีวิตฉันไปด้วย”
“ได้ยินชัดไหม?”
“ได้ยินชัดแล้ว” ซ่งจิ่งหลุบขนตาหนาเป็นแพที่งอนงามลง แม้สีหน้าจะยังเย็นชา แต่ก็ขานรับอย่างว่าง่าย