ใบหน้าของเหยียนเจวี่ย์กับซูเฟิงดำคล้ำราวกับก้นหม้อ ทั้งโมโห ทั้งอึดอัดใจ ทั้งอับอาย
เซียงโยวโยวยังหันกลับมาเยาะเย้ยอีก “แค่คูน้ำลึกสามเมตรก็ทำให้พวกคุณตกใจกันจนร้องโวยวายไปหมดเลยเหรอ? ฮ่าฮ่าฮ่า ขำจะตายอยู่แล้ว”
“พอแล้ว เงียบหน่อย” เซียงเหวินซิงแกล้งทำหน้าขรึม “ทุกคนดูวิดีโอกัน”
ในวิดีโอมีภาพผลงานโดดเด่นของนักเรียนหลายคน และภาพที่เด่นที่สุดก็คือการวางแผนเล่นงานคนเก่าในฐานะผู้ล่าเสียเอง
“ในการฝึกภาคสนามครั้งนี้ นักเรียนซ่งจิ่งทำผลงานได้โดดเด่นที่สุด คะแนนรวมเป็นอันดับหนึ่ง! ขอแสดงความยินดีกับนักเรียนซ่งจิ่ง”
เสียงปรบมือดังขึ้นในแถว นักเรียนที่เคยร่วมกับซ่งจิ่งวางกับดักเล่นงานคนเก่าต่างรู้สึกว่าเธอได้อันดับหนึ่งอย่างสมศักดิ์ศรี
“อันดับสองคือนักเรียนซูหลวน!”
เซียงเหวินซิงประกาศผลการฝึกภาคสนามของนักเรียนแต่ละคนต่อไป เมื่อประกาศครบแล้วก็กล่าวว่า “คิดว่าทุกคนคงรู้แล้วว่าวันนี้เรายังมีพิธีรับศิษย์ด้วย ทุกคนหันขวา!”
นักเรียนทุกคนตื่นเต้นขึ้นมา แล้วหันไปทางขวา
มีคนสิบกว่าคนเดินออกมาจากอาคารทางด้านขวา ทุกคนล้วนเป็นคนเก่าของสำนักงานพลังวิเศษ โดยคนที่เดินนำหน้าคือผู้อำนวยการทั้งสี่ของสำนักงานพลังวิเศษ
สำนักงานพลังวิเศษไม่เหมือนสถานีตำรวจทั่วไป ตราบใดที่ไม่ใช่โอกาสสำคัญพิเศษ ทุกคนก็แต่งกายด้วยชุดลำลอง ทว่าผู้อำนวยการทั้งสี่สวมชุดทางการ บนบ่ายังมีเครื่องหมายยศติดอยู่
“เครื่องแบบของสำนักงานพลังวิเศษเป็นสูทกับเสื้อเชิ้ต แถมข้างนอกยังคลุมเสื้อโค้ตอีกชั้น หล่อเกินไปแล้ว”
“แค่เห็นเครื่องแบบชุดนี้ ฉันก็ยอมแล้ว”