การฝึกยังคงดำเนินต่อไป
เมื่อไม่มีซ่งจิ่งเป็นแกนหลัก เหล่ามือใหม่ก็ถูกเซียงเหวินซิงกับคนอื่น ๆ ฝึกในป่าลึกจนทุกข์ทรมานแทบทนไม่ไหว
ซ่งจิ่งกลับไปยังหอพักของค่ายฝึกตามลำพัง หลังล้างหน้าล้างตาแล้วก็ไปโรงอาหาร ซื้อซาลาเปาไส้หมูมากองใหญ่
กองใหญ่จริง ๆ ใหญ่ราวกับภูเขาลูกย่อม ๆ จนบังซ่งจิ่งที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะมิดทั้งตัว
“ซาลาเปาห้าสิบลูก เธอจะกินหมดจริง ๆ เหรอ?”
ป้าโรงอาหารกลัวซ่งจิ่งจะติดคอ เลยยกน้ำแกงแป้งมาให้หนึ่งอ่าง แถมยังตักน้ำพริกเนื้อที่ปกติทำกินกันเองมาให้อีกถ้วย
“สาวน้อย หน้าตาไม่คุ้นเลยนะ เป็นสมาชิกใหม่ของสำนักงานพลังวิเศษเราเหรอ?”
“ขอบคุณค่ะ” ซ่งจิ่งกล่าวขอบคุณเฉพาะเรื่องน้ำแกงแป้ง ไม่ได้ตอบคำถาม
ป้าโรงอาหารหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนเดินกลับเข้าครัว แล้วกระซิบกับคนข้าง ๆ ว่า “สาวคนนี้สวยดีนะ แต่เย็นชาไปหน่อย เมื่อกี้กะจะถามว่ามีแฟนหรือยัง ถ้ายังจะได้แนะนำให้ลูกชายของพี่สะใภ้ฉันรู้จัก”
“อย่าคิดเลย กินเก่งขนาดนี้ ใครจะเลี้ยงไหว”
หลังกินซาลาเปาเสร็จ ซ่งจิ่งก็กลับหอพักแล้วเปิดดูข้อความในโทรศัพท์ผ่าน ๆ
คนรอบตัวเธอรู้กันดีว่า หากไม่ใช่เรื่องด่วนถึงขั้นคอขาดบาดตาย ก็จะไม่โทรหาเธอง่าย ๆ ส่วนใหญ่จะส่งข้อความมาแทน
เธอเห็นข้อความแล้ว ถ้าคิดว่าจำเป็นต้องตอบก็จะตอบ หากไม่ตอบ ก็แปลว่าได้รับรู้แล้วหรือไม่ก็ปฏิเสธไปในตัว
【คุณซ่ง ช่วงนี้บริษัทกำลังรับคนใหม่ เตรียมตั้งเกิร์ลกรุ๊ปสามคน วางแผนปั้นทั้งงานแสดงและงานเพลง ถ้าคุณมีเวลา มาสัมภาษณ์ที่บริษัทด้วยตัวเองวันมะรืนหน่อยนะ ฉันไม่ได้เจอคุณมานานแล้ว อยากเจอคุณ】