ผู้เชี่ยวชาญเหลียวตื่นเต้นเกินไป จนเสียงตะโกนของเขาดังก้องไปทั่วสถานที่จัดงาน ทุกคนได้ยินชัดเจน
“เกิดอะไรขึ้น? ท่านเหลียวบอกว่าภาพห่านรื่นรมย์ของหวางสีจือภาพนี้ต่างหากที่เป็นของแท้ งั้นภาพที่บ้านประมูลตระกูลซูเก็บไว้ก็เป็นของปลอมงั้นหรือ?”
“เป็นไปได้ยังไงกัน นั่นเป็นภาพที่ท่านเฒ่าซูอุตส่าห์รวบรวมมาอย่างยากลำบาก แถมยังเชิญผู้เชี่ยวชาญหลายคนมาตรวจสอบด้วยนะ”
ซูชิงโหรวขมวดคิ้ว สีหน้าดูไม่ค่อยดีนัก ก่อนหน้านี้เธอเคยเชิญผู้เชี่ยวชาญหลายคนมาตรวจสอบภาพห่านรื่นรมย์ของหวางสีจือที่แขวนอยู่ในบ้านประมูลจริง แต่คนเหล่านั้นรู้เรื่องหวางสีจือไม่ลึกซึ้งเท่าผู้เชี่ยวชาญเหลียว
“ท่านเหลียว แน่ใจหรือคะ?”
“แน่ใจ! แน่ใจ!” ผู้เชี่ยวชาญเหลียวตื่นเต้นยินดีอย่างยิ่ง จิตใจจดจ่ออยู่กับภาพจนไม่ได้สังเกตสีหน้าที่เปลี่ยนไปของซูชิงโหรวเลย
ถ้าภาพนี้เป็นของแท้ ภาพที่ท่านเฒ่าซูเอาออกมาอวดมาหลายปีก็เท่ากับตบหน้าท่านเฒ่าซูอย่างจัง
ผู้คนทั่วทั้งสถานที่จัดงานมีสีหน้าแตกต่างกันไป ทว่าคนส่วนใหญ่ต่างซ่อนแววตาที่อยากเห็นเรื่องสนุกให้บานปลายเอาไว้
ซูชิงโหรวหันหน้าไปด้านข้าง “ไปเอาภาพห่านรื่นรมย์ของหวางสีจือจากบ้านประมูลมา”
“คุณหนูใหญ่ แต่ว่า...” ภาพใบนั้นมีโอกาสสูงว่าจะเป็นของปลอม ถ้าเอามาอีก ไม่เท่ากับเปิดโอกาสให้คนอื่นหัวเราะเยาะฟรี ๆ หรือ?
“ไป”
พนักงานจำต้องไปนำภาพมา ซูชิงโหรวข่มสีหน้าให้สงบนิ่ง “ท่านเหลียว ช่วยดูภาพนี้หน่อยค่ะ”
ผู้เชี่ยวชาญเหลียวเพิ่งสังเกตเห็นสีหน้าของซูชิงโหรว ใจพลันกระตุก รีบรับภาพมาอย่างระมัดระวัง “คุณหนูใหญ่ ภาพนี้... เอ่อ...”