“ฮั่วเฉิงเสวียน เดาสิว่าถ้าฉันโจมตีแบบยอมตายไปพร้อมกับคุณ จะฆ่าคุณได้ไหม”
ขนตาของซ่งจิ่งเปื้อนเลือด เธอเงยหน้ามองฮั่วเฉิงเสวียนเล็กน้อย แววตาเย็นชาและดุดัน
“ด้วยความสามารถของคุณในตอนนี้ ถ้าตั้งใจลงมือโดยมีเงื่อนไขว่าต้องตายไปพร้อมกับผมจริง ๆ โอกาสที่เราสองคนจะตายมีสูงมาก”
น้ำเสียงของฮั่วเฉิงเสวียนอ่อนโยน ฟังดูเหมือนกำลังวิเคราะห์ว่าหุ้นตัวหนึ่งจะทำกำไรได้หรือไม่ ไม่เหมือนกำลังพูดถึงว่าเขาสองคนจะตายหรือเปล่าเลยสักนิด ในเสียงนั้นยังมีความตื่นเต้นที่ผิดปกติอยู่ด้วย
“จิ่ง คุณอยากตายไปพร้อมกับผมหรือ? ผมยินดีมากเลย”
ฮั่วเฉิงเสวียนไม่ได้อ่อนโยนและพูดง่ายอย่างที่เห็นภายนอกเลย
ลึกลงไปในกระดูกของเขามีความบ้าคลั่งที่ผิดปกติและความปรารถนาจะครอบครองอย่างหมกมุ่น เขาเป็นคนที่มีความบกพร่องทางบุคลิกภาพมาตั้งแต่เกิด เย็นชา เอาแต่ใจ และเปี่ยมไปด้วยแรงทำลายล้าง เป็นคนบ้าคนหนึ่ง
“คุณไม่คู่ควร”
ฮั่วเฉิงเสวียนไม่โกรธ “ห้องเตรียมไว้ให้คุณตลอด ไปอาบเลือดบนตัวออกก่อน แล้วพักผ่อนให้สบาย”
“พรุ่งนี้อย่าลืมเปลี่ยนไปใส่เสื้อผ้าที่ผมเตรียมไว้ให้ ชุดที่คุณใส่อยู่ตอนนี้ไม่เหมาะกับการไปงานศพ”
ฮั่วเฉิงเสวียนกวักมือเรียก สาวใช้คนหนึ่งประสานมือไว้ตรงหน้าท้อง ก้มหน้าเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว “คุณหนูซ่ง เชิญตามฉันมาค่ะ”
ซ่งจิ่งยกมือถอดเสื้อยืดสีขาวที่เปื้อนเลือดทั้งตัวออกอย่างไม่ใส่ใจ เหลือเพียงเสื้อกล้ามกีฬาอยู่ด้านใน
เธอใช้เสื้อยืดสีขาวห่อมีดสั้นเพื่อเช็ดเลือดให้สะอาด ก่อนโยนเสื้อทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ใส่ใจ แล้วเดินตามสาวใช้เข้าไปในวิลล่า
“เอาเสื้อผ้าของคุณหนูไปซักให้สะอาดแล้วเก็บไว้ให้ดี”
“ค่ะ” สาวใช้อีกคนเดินเข้ามา ก้มเก็บเสื้อยืดสีขาวที่ซ่งจิ่งโยนทิ้งอย่างระมัดระวัง ราวกับสิ่งที่ถืออยู่ไม่ใช่เสื้อยืดตลาดนัดสามตัวร้อยหยวน แต่เป็นชุดราตรีล้ำค่าที่ดีไซเนอร์ระดับสูงตัดเย็บให้เป็นพิเศษ