บ้านสามชั้นสไตล์ตะวันตก มีลานทั้งด้านหน้าและด้านหลัง ในไห่เฉิงที่ที่ดินทุกตารางนิ้วมีค่าเป็นทองแบบนี้ มองปราดเดียวก็รู้ว่าราคาคงไม่น้อย
มีสาวใช้เข้ามานำทาง “คุณหนูซ่งใช่ไหมคะ คุณนายกับคุณหนูใหญ่อยู่ในห้องรับแขก เชิญตามฉันมาค่ะ”
ซ่งจิ่งเดินตามเข้าไปในวิลล่า
ในห้องรับแขก ฝานเชียนชินกำลังจับมือหลินเหยียน พูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนิทสนม แต่ทันทีที่เห็นซ่งจิ่งเดินเข้ามา รอยยิ้มบนใบหน้าก็หายไปฉับพลัน
เครื่องหน้าของซ่งจิ่งงดงามประณีตอย่างยิ่ง เพิ่มอีกนิดก็ดูฉูดฉาด ลดอีกหน่อยก็ดูจืดชืด เป็นความงามสะกดสายตาที่เพียงแรกเห็นก็ทำให้คนไม่อาจละสายตาได้
แม้จะเห็นรูปถ่ายล่วงหน้าแล้ว แต่พอได้เห็นตัวจริงของซ่งจิ่ง ฝานเชียนชินก็ยังไม่ชอบใบหน้าที่งดงามเกินไปจนดูไม่เหมือนเธอกับสามีเลยสักนิด
หลินเหยียนเองก็เห็นซ่งจิ่ง แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาอย่างรวดเร็ว แต่เพียงชั่วพริบตาก็ถูกสีหน้าว่าง่ายกลบไว้
“เหยียนเหยียน ขึ้นไปข้างบนก่อนนะ” ฝานเชียนชินยิ้มให้หลินเหยียน พลางตบหลังมือเธอเบา ๆ
หลินเหยียนลุกขึ้นอย่างว่าง่าย พยักหน้าให้ซ่งจิ่งอย่างเป็นมิตร แล้วจึงเดินขึ้นไปข้างบน
“ซ่งจิ่งใช่ไหม มานี่สิ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย” ฝานเชียนชินไม่แม้แต่จะลุกขึ้นยืน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความยินดีหรือความสนิทสนมเมื่อได้พบลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเอง
ซ่งจิ่งเดินเข้าไป ยังไม่ทันได้นั่ง ฝานเชียนชินก็เปิดปากพูดก่อน “ฉันจะพูดเรื่องไม่น่าฟังไว้ก่อนนะ ถึงเธอจะเป็นลูกที่ฉันคลอดออกมา แต่ในบ้านหลังนี้ ฉันยอมรับแค่เหยียนเหยียนเป็นลูกสาว อย่าคิดว่าพอพวกเรารับเธอกลับมาแล้ว เธอจะทำอะไรก็ได้ตามใจในบ้านนี้ และอย่าคิดจะมาแย่งความรักที่พวกเรามีให้เหยียนเหยียนไปด้วย”