ที่ไห่เฉิง มหาวิทยาลัยซือเยี่ยนเป็นโรงเรียนชนชั้นสูงระบบสิบสามปีที่ไม่เหมือนใคร ตั้งแต่ระดับประถมจนถึงระดับมหาวิทยาลัย นักเรียนที่มาเรียนที่นี่ล้วนมาจากครอบครัวร่ำรวยหรือมีอำนาจทั้งสิ้น
หลินเหยียนกับหลินหยูเพิ่งลงจากรถก็เจอเพื่อนร่วมชั้น หลินหยูเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน “พ่อ หนูไปกับเพื่อนก่อนนะคะ” พูดจบก็วิ่งปรู๊ดหายไปทันที
หลินเหยียนดูเรียบร้อยน่ารัก “คุณพ่อคะ น้องสาวเพิ่งมาโรงเรียนครั้งแรก ให้ฉันพาเธอไปลงทะเบียนแล้วก็ไปที่ห้องเรียนดีไหมคะ”
“ไม่ต้อง เธอไปลงทะเบียนของตัวเองเถอะ ฉันจะพาเธอไปเอง พอดีจะได้คุยกับผู้อำนวยการสักสองสามคำ”
หลินเหยียนก้มตาลง มือที่กำสายกระเป๋าเป้แน่นขึ้น แต่น้ำเสียงยังคงเรียบร้อย “ค่ะ งั้นฉันไปลงทะเบียนกับเพื่อนก่อนนะคะ”
หลินไคเฉิงเหลือบมองซ่งจิ่งที่ยังนั่งอยู่บนรถไม่ขยับ “ลงมา”
“ขอเล่นเกมนี้ให้จบก่อน” ซ่งจิ่งไม่แม้แต่จะยกเปลือกตาขึ้น สีหน้าสบาย ๆ พลางเล่นเกมในมือถือจนผ่านด่านที่ 1,072 ของเกมจับคู่ของ จึงค่อยยัดมือถือใส่กระเป๋า หยิบกระเป๋าเป้สีดำที่วางอยู่ข้าง ๆ แล้วก้าวลงจากรถอย่างเกียจคร้าน
รถของพวกเขาจอดอยู่หน้าประตูโรงเรียนมาสักพักแล้ว จึงดึงดูดความสนใจจากผู้คนไม่น้อย
คนที่กำลังมองมาทางนี้เห็นซ่งจิ่งก้าวลงจากรถ ต่างก็อดสูดปากด้วยความตกตะลึงไม่ได้
ซี้ด!
ผู้หญิงคนนี้หน้าตาสวยเกินไปหน่อยหรือเปล่า?
ก่อนหน้านี้โรงเรียนของพวกเขาเคยมีผู้หญิงสวยขนาดนี้ด้วยเหรอ?
บางคนถึงกับแอบหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูป แล้วรีบส่งรูปไปยังกลุ่มห้องของตัวเอง รวมถึงเว็บบอร์ดของโรงเรียนด้วย
ซ่งจิ่งมีสีหน้าเฉยเมย สะพายกระเป๋าเป้สีดำขึ้นบ่าอย่างลวก ๆ ท่าทางสบาย ๆ แต่แฝงความอวดดี ทั้งตัวแผ่กลิ่นอายดื้อรั้นของเด็กมีปัญหาที่ไม่เหมือนนักเรียนดี ๆ เลยสักนิด
ซ่งจิ่งมองประตูมหาวิทยาลัยซือเยี่ยน แล้วแค่นหัวเราะเบา ๆ มุมปากยกขึ้น รอยยิ้มทั้งเยาะเย้ยทั้งเย็นชา