เจ้าหู่ไม่กล้าปฏิเสธ รีบสั่งให้คนไปเอาสมุดทะเบียนมา “ท่านเม่ยอิ่ง ชื่อของผู้ซื้อกับผู้ขายที่เข้าร่วมตลาดผีครั้งนี้ลงทะเบียนไว้ในเล่มนี้หมดแล้ว ด้านหลังชื่อผู้ขายยังมีรายการสินค้าที่พวกเขาจะขายด้วย ลองดูสิครับ”
ซ่งจิ่งเปิดดูสมุดทะเบียน เป็นไปตามคาด ไม่มีชื่อยาหมายเลข 005 อยู่ในนั้น
“ท่านเม่ยอิ่ง เจอคนที่ท่านตามหาไหมครับ”
“แมวดำ หมาขาว ลงทะเบียนด้วยชื่อปลอมกันมั่วซั่วไปหมด คุณว่าไงล่ะ” ซ่งจิ่งโยนสมุดคืนให้เจ้าหู่ แล้วก้าวเข้าไปในตลาด
“ท่าน ไม่ต้องให้ผมช่วยจริง ๆ เหรอครับ”
“ฉันหาเอง”
ถนนสองสายที่ตัดผ่านหมู่บ้านมีผู้คนเบียดเสียด ทั้งสองข้างทางเต็มไปด้วยแผงขายของที่ปูผ้าหรือเสื่อไว้
คนที่มาที่นี่หลายคนปกปิดตัวตน สวมหมวก แว่นกันแดด และหน้ากากกันไม่น้อย ซ่งจิ่งแต่งตัวแบบนี้จึงไม่สะดุดตาเลย
ซ่งจิ่งเดินไล่ดูแผงขายของทีละแผง ทันใดนั้นฝีเท้าของเธอก็หยุดลง
“ลูกค้า นี่เป็นตุ๊กตาผีโบราณแท้ ๆ ที่ขุดขึ้นมาจากใต้ดินเลยนะ เอาไปวางไว้ที่บ้านช่วยขับไล่สิ่งชั่วร้าย ปกป้องบ้าน และปัดเป่าเคราะห์ได้ดีมาก ซื้อกลับไปเถอะ” ลุงซ่งแนะนำอย่างกระตือรือร้น
ตุ๊กตาผีมีหน้าตาน่ากลัว ลูกค้าที่แผงอื่น ๆ ข้าง ๆ ต่างแวะเวียนกันไม่ขาดสาย มีเพียงแผงของพวกเขาที่ไม่มีลูกค้าสักคน
ลุงซ่งกับป้าซ่งร้อนใจมาก กว่าจะมีลูกค้าเข้ามาสักคน จะยอมปล่อยไปง่าย ๆ ได้อย่างไร
แต่พอมองเครื่องแต่งกายของอีกฝ่าย ทั้งสองก็เผยสีหน้ารังเกียจออกมาพร้อมกัน
ที่แท้ก็เป็นคนจนคนหนึ่ง
ซ่งจิ่งมองตุ๊กตาผีที่วางอยู่บนผ้าเช็ดหน้า นี่เป็นของที่คุณปู่ทิ้งไว้ให้เธอเป็นที่ระลึก เดิมทีเธอเก็บไว้ในเป้ ต้องเป็นลูกชายของลุงซ่งที่แอบค้นเป้แล้วขโมยไปแน่
ของชิ้นเดียวที่คุณปู่ทิ้งไว้ให้ พวกเขาเอาไปแล้วยังไม่เห็นคุณค่า ถึงกับเอามาขายในตลาดผีอีก
แววตาของซ่งจิ่งเย็นเยียบและหม่นลึก เธอก้มลงหยิบตุ๊กตาผีขึ้นมา
ป้าซ่งพูดจาเสียดแทงว่า “ลูกค้า นี่เป็นของโบราณนะ ถ้าไม่ซื้อก็อย่าจับส่งเดช ถ้าทำพังขึ้นมา คุณคงชดใช้ไม่ไหวหรอก”
ซ่งจิ่งคร้านจะปรายตามองทั้งสองด้วยซ้ำ เธอใส่ตุ๊กตาผีลงในเป้แล้วหันหลังเดินจากไปทันที
ลุงซ่งกับป้าซ่งชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะได้สติแล้วรีบตามไป ตะโกนเสียงแหลมว่า “ช่วยด้วย! มีคนแย่งของ!”
ในตลาดผีมีผู้คนมากมาย พอได้ยินเสียง หลายคนก็หันมามองทางนี้
พวกนักเลงที่ลาดตระเวนในตลาดผีได้ยินเสียงเอะอะก็เดินเข้ามา “ตะโกนเสียงดังทำไม เกิดอะไรขึ้น”
ป้าซ่งรีบพูดว่า “พวกคุณมาพอดีเลย เธอแย่งตุ๊กตาผีที่พวกเราขายไป!”
ตลาดผีมีกฎอยู่ ซื้อขายต้องจ่ายเงินและส่งของพร้อมกัน ไม่ว่าของจะจริงหรือปลอม หากมีปัญหากันภายหลัง ต้องออกจากตลาดผีไปค่อยจัดการ ห้ามก่อเหตุทะเลาะวิวาทในตลาดผีเด็ดขาด
โดยเฉพาะการขโมยหรือแย่งชิงของ จะถูกลงโทษอย่างหนักในตลาดผี
ลุงซ่งจับเป้ของซ่งจิ่งไว้แน่นไม่ยอมปล่อย “กล้ามาแย่งของในตลาดผีของเจ้าหู่ คุณนี่รนหาที่ตายจริง ๆ!”
ลุงซ่งทำงานอยู่ใต้บังคับบัญชาของเจ้าหู่อยู่แล้ว ไม่อย่างนั้นด้วยสถานะอย่างพวกเขา ไม่มีทางรู้ด้วยซ้ำว่ามีตลาดผีอยู่
เขารู้ดีว่าการก่อเรื่องในตลาดผีจะต้องลงเอยอย่างน่าสังเวชแค่ไหน
คนจนอย่างเธอไม่มีเงินยังกล้ามาเดินตลาดผี ถึงกับกล้าแย่งของของพวกเขาอีก ก็รอรับบทลงโทษได้เลย
“จุ๊ ๆ เจ้าหู่ซานฉวนขึ้นชื่อเรื่องใจเหี้ยมมืออำมหิต ผู้หญิงคนนี้คงซวยแล้วล่ะ” หนึ่งในสามคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลจุปากสองครั้งพลางทอดถอนใจ น้ำเสียงฟังดูเสียดายอยู่บ้าง แต่สีหน้าไม่มีแววเห็นอกเห็นใจเลยแม้แต่น้อย
“ตลาดผีซื้อขายกันด้วยเงิน ไม่สนหน้าใคร ไม่มีเงินก็ไม่ควรมาที่นี่” อีกคนที่สีหน้าดูอ่อนโยนกว่าพูดรับ ก่อนจะหันไปว่า “พี่เยี่ยน พวกเรา...”
คำพูดของเขาชะงักลง “พี่เยี่ยน?”
สือเยี่ยนมองไปข้างหน้า ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย แต่ไม่ได้ตอบ
ใบหน้าของเขางดงามราวกับสระน้ำในฤดูใบไม้ผลิ ยามไม่พูดจา แววตาสดใสอ่อนหวานกลับถูกความเย็นเยียบปกคลุมจนบรรยากาศหนาวเหน็บ
สองคนที่อยู่ข้าง ๆ สบตากัน ต่างไม่รู้ว่าเหตุใดจู่ ๆ พี่เยี่ยนถึงแผ่ไอเย็นเยียบออกมา
“พี่เยี่ยน เป็นอะไรไป คุณรู้จักผู้หญิงคนนั้นเหรอ”
สือเยี่ยนขบกรามแน่น จะไม่รู้จักได้ยังไง เขารู้จักเธอดีเกินไปแล้ว!
ถึงตอนบ่ายเขาจะถูกพิษอย่างหนักจนมองเห็นไม่ชัด ไม่ทันได้เห็นหน้าตาของผู้หญิงที่ปล่อยเลือดเขา แต่เขายังจำรูปร่างโดยรวมของเธอได้
โดยเฉพาะเสื้อคลุมฮู้ดที่มีลายหัวกะโหลกบนตัว เขาจำได้แม่นยำเป็นพิเศษ
คนที่ค้นหาทั่วทั้งภูเขาแต่ไม่เจอ คิดไม่ถึงว่าจะมาเจอกันที่นี่
สือเยี่ยนก้าวเดินไปทางที่ซ่งจิ่งอยู่ทันที
เวลานี้เจ้าหู่ซานฉวนก็พาคนกลับมาพอดี ก่อนหน้านี้เขาเพิ่งโดนผู้ยิ่งใหญ่สองคนทำให้กลืนไม่เข้าคายไม่ออก พอได้ยินเรื่องวุ่นวายทางนี้จึงคิดจะมาระบายโทสะสักหน่อย
แต่พอเดินมาถึง เขาก็เห็นผู้ยิ่งใหญ่ที่ถูกดึงเป้อยู่เข้าเต็มตา จึงหันหลังเตรียมเดินหนีทันที
กฎของตลาดผีจะละเมิดไม่ได้ แต่เขาก็ไม่กล้าล่วงเกินผู้ยิ่งใหญ่ จึงคิดจะแกล้งทำเป็นหูหนวกตาบอด ปล่อยให้ลูกน้องที่ไม่รู้สถานะของผู้ยิ่งใหญ่จัดการไป
พอลุงซ่งเห็นเจ้าหู่ ดวงตาก็เป็นประกายทันที รีบร้องเรียกความดีความชอบว่า “เจ้าหู่ คุณมาพอดีเลย คนจนคนนี้ไม่เห็นกฎที่คุณตั้งไว้ในสายตา ถึงกับแย่งของในตลาดผี ผมจับตัวเธอไว้แล้ว คุณจะจัดการยังไงก็ได้เลยครับ!”
เจ้าหู่ซานฉวนสบถด่าลุงซ่งในใจว่าไอ้โง่ อยากจะกระชากลิ้นอีกฝ่ายออกมาเสียเดี๋ยวนั้น
อย่าว่าแต่ผู้ยิ่งใหญ่จะไม่เห็นกฎที่เขาตั้งไว้ในสายตาเลย ต่อให้ผู้ยิ่งใหญ่ไม่เห็นหัวเขา เขาก็ยังไม่กล้าปริปากสักคำ
นั่นคือเม่ยอิ่ง!
ผู้ครองบัลลังก์ที่แข็งแกร่งที่สุดในบัญชีดำของวงการลอบสังหาร! เขาคงไม่เบื่อชีวิตถึงขั้นกล้าเป็นศัตรูกับผู้ยิ่งใหญ่คนนี้
เจ้าหู่ซานฉวนหันกลับมาด้วยสีหน้าขรึม ลุงซ่งดีใจ “เจ้าหู่โกรธแล้ว คนจนอย่างแกเตรียมตัวตายได้เลย!” เขาจับคนจนคนนี้ได้ ไม่แน่ว่าเจ้าหู่อาจอารมณ์ดีจนให้รางวัลเขาสักหน่อย
“จับตัวพวกเขาไว้!”
เจ้าหู่ซานฉวนออกคำสั่ง นักเลงสองสามคนที่ติดตามเขามารีบเดินเข้าไป
ลุงซ่งกับป้าซ่งยังคงได้ใจ แต่จู่ ๆ นักเลงสองสามคนที่เดินเข้ามาก็คว้าข้อมือของพวกเขา บิดแขนไพล่หลังแล้วกดทั้งคู่ลงกับพื้น
ลุงซ่งกับป้าซ่งถึงกับตะลึง ลุงซ่งทำหน้าเหลอหลา “พวกคุณจับผิดคนแล้ว เจ้าหู่สั่งให้จับคนจนที่แย่งของ ไม่ใช่พวกเรา!”
“คนที่จับก็คือพวกแกนั่นแหละ!” เจ้าหู่ซานฉวนเดินเข้ามา
ป้าซ่งลนลาน “พี่ใหญ่ เกิดอะไรขึ้น คุณไม่ได้ทำงานให้เจ้าหู่อยู่เหรอ”
ลุงซ่งก็ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น เขานอนคว่ำอยู่บนพื้น เงยหน้าขึ้นอย่างตื่นตระหนก “เจ้าหู่ครับ มีอะไรผิดพลาดหรือเปล่า คุณก็รู้ว่าครั้งนี้พวกเรามาขายของ คนที่แย่งของคือคนจนคนนั้น... อ๊าก!”
ลุงซ่งยังพูดไม่ทันจบ เจ้าหู่ซานฉวนก็เดินฉับ ๆ เข้ามาเหยียบหัวอีกฝ่าย “พวกแกนี่มันใจกล้าบ้าบิ่นจริง ๆ ถึงกับขโมยของมาในตลาดผีของฉัน ตุ๊กตาผีนั่นเป็นของแขกผู้มีเกียรติท่านนี้อยู่แล้ว พวกแกขโมยของของแขกแล้วยังกล้าเอามาวางขาย คิดว่าฉันเจ้าหู่ซานฉวนตายไปแล้วหรือไง”
“ลากพวกมันสองคนลงไป หักมือทั้งสองข้างของพวกมัน!”
ป้าซ่งตกใจจนกลอกตาขึ้นแล้วหมดสติไปทันที
ลุงซ่งร้องอย่างตื่นตระหนก “เจ้าหู่ครับ นี่เป็นของโบราณของบ้านเราจริง ๆ เป็นของที่พ่อผมทิ้งไว้ให้ ต้องมีอะไรเข้าใจผิดแน่... อื้อ! อื้อ!” เขายังร้องไม่ทันจบ ปากก็ถูกปิดไว้ ก่อนจะถูกลากออกไปทั้งอย่างนั้น
ซ่งจิ่งเงยหน้าขึ้นพอดี สบตากับคนคนหนึ่งที่อยู่ข้างหน้า พออีกฝ่ายเห็นเธอก็ดูเหมือนจะจำตัวตนของเธอได้ จึงหันหลังวิ่งหนีทันที
ถ้าเขาไม่หนี ซ่งจิ่งก็คงยังไม่แน่ใจว่าเขาเป็นใคร นับว่าช่วยให้เธอไม่ต้องเสียเวลา
ซ่งจิ่งรีบไล่ตามไป