สีหน้าของทุกคนที่อยู่ในที่นั้นบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ แววขบขันวาบผ่านดวงตาของสือเยี่ยน เขายืนมองอยู่ข้าง ๆ ขณะสาวน้อยตบหน้าคนอื่น
ซูชิงโหรวไม่คิดเลยว่าซ่งจิ่งจะหาเงินเก่งขนาดนี้ เพราะเสื้อผ้าที่ซ่งจิ่งสวมอยู่ดูราคาถูกเหลือเกิน แต่พอลองคิดดูแล้วก็สมเหตุสมผล คนที่ทำให้สือเยี่ยนต้องเป็นฝ่ายตามจีบ จะเป็นแค่คนธรรมดาได้อย่างไร
คิดได้เช่นนั้น ซูชิงโหรวกลับรู้สึกปล่อยวางขึ้นไม่น้อย
อย่างไรเสีย ต่อให้สือเยี่ยนคบกับซ่งจิ่ง ก็ยังดีกว่าคบกับยวี่ย่า
สีหน้าของยวี่ย่าเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา สิ่งแรกที่นึกถึงคือเสียงแจ้งเตือนการรับเงินอัตโนมัตินั่นเป็นของปลอม เธอจึงแอบส่งสายตาให้คนข้าง ๆ
ชายหนุ่มคนหนึ่งที่อยู่ข้าง ๆ แอบมองสีหน้าของสือเยี่ยน เห็นเขาคาบบุหรี่ไว้ที่ปาก ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์อะไรมากนัก แต่ดูเหมือนอารมณ์จะดีอยู่ไม่น้อย และก็คล้ายว่าไม่ได้คิดจะช่วยซ่งจิ่ง จึงกล้าเอ่ยถามว่า “คุณหนูซ่ง ได้เงินสามร้อยล้านในคราวเดียว เสียงแจ้งเตือนของคุณคงไม่ใช่ของปลอมหรอกนะครับ?”
“คุณเป็นใคร? จริงหรือปลอม ฉันต้องรายงานให้คุณทราบด้วยเหรอ?” ซ่งจิ่งเลิกคิ้ว ท่าทางทั้งกร่างทั้งหยิ่ง
ชายหนุ่มที่ถามไม่คิดว่าเธอจะพูดจาตรงขนาดนี้ สีหน้าจึงกระอักกระอ่วนและดูแย่ลงไปอีก
เวลานั้นเอง โทรศัพท์ของซ่งจิ่งก็สั่นขึ้นอีกครั้ง
สายตาของทุกคนพากันจับจ้องไปที่เธอโดยไม่รู้ตัว ซ่งจิ่งก้มตาลงแล้วรับสาย “อืม ได้รับเงินที่โอนมาแล้ว”
หลินหยูที่อยู่อีกฝั่งของสาย “????” พี่สาวพูดอะไรน่ะ? เขาโอนเงินให้พี่สาวตั้งแต่เมื่อไหร่?
“มีธุระน่ะ วางแล้วนะ”