สามวันแรกของค่ายฝึกพิเศษ ทุกคนเรียนรู้เพียงเรื่องเดียว นั่นคือการควบคุมสารพลังวิเศษในร่างกาย เพื่อใช้พลังวิเศษของตัวเอง
จากที่ตอนแรกทุกคนยังงุนงงไม่รู้อะไร ค่อย ๆ เรียนรู้ที่จะควบคุมสารพลังวิเศษของตัวเองได้ และยังชำนาญขึ้นเรื่อย ๆ
มีเพียงซ่งจิ่งที่ดูเหมือนคนนอก ยืนดูอยู่ข้าง ๆ จนหาวแล้วหาวอีก
ทุกครั้งที่เหยียนเชียนชิงมองไปทางเธอ คิ้วก็ขมวดแน่นขึ้นทุกที
เมื่อซ่งจิ่งยกมือปิดปากหาวเป็นครั้งที่ไม่รู้กี่ครั้ง เหยียนเชียนชิงก็ทนไม่ไหว “เธอมาค่ายฝึกทำอะไรกันแน่? มาเป็นคนดูหรือไง? ต้องให้ยกเก้าอี้มาให้เธอนั่งด้วยไหม จะได้ดูสบายขึ้นหน่อย”
“ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้” ซ่งจิ่งเหลือบมองเขาอย่างไร้อารมณ์ “คุณจะไปยกมาให้ไหมล่ะ?”
ยกกับผีน่ะสิ! ตอนนี้เขาอยากไล่ตัวป่วนอย่างเธอออกจากค่ายฝึกไปให้พ้นเสียมากกว่า! เหมือนหนูตัวเดียวทำหม้อข้าวต้มเสียทั้งหม้อ!
คนอื่นกำลังฝึกกันอย่างขะมักเขม้น มีแต่เธอที่ยืนดูเรื่องสนุกอยู่ข้าง ๆ อย่างไม่ทำอะไร คนที่ไม่มีสารพลังวิเศษคนหนึ่ง ไม่รู้จะพามาที่ค่ายฝึกพิเศษของพวกเขาทำไม!
เหยียนเชียนชิงมองซ่งจิ่งแล้วก็ขัดตาไปหมด เขาแค่นเสียงเย็นชา ก่อนหันหลังเดินจากไป มองไม่เห็นก็จะได้ไม่หงุดหงิด
วันนี้เซียงเหวินซิงก็มาด้วย เขาตบไหล่เหยียนเชียนชิงที่โกรธจนหน้าดำคล้ำ “เหยียน ใจเย็นก่อน นายมีอคติกับซ่งจิ่งมาตลอด ที่จริงเธอเก่งมากนะ!”
“เก่งตรงไหน?” เหยียนเชียนชิงคิดว่าสมองของเซียงเหวินซิงคงมีปัญหา ถึงได้หลับหูหลับตาชมซ่งจิ่ง “เธอก็เป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่มีสารพลังวิเศษ เป็นคนธรรมดาดี ๆ ไม่ได้หรือไง จะวิ่งมาขวางหูขวางตาพวกเราที่นี่ ทำตัวให้คนสนใจทำไม?” ที่จริงเขายังอยากถามด้วยซ้ำว่าผู้ตรวจการคิดอะไรอยู่ ถึงได้ระบุชื่อให้ซ่งจิ่งมาที่นี่