ทีมละสี่คนจำนวนสิบเก้าทีมถูกจัดแบ่งกันอย่างรวดเร็ว ทุกคนต่างเลือกเพื่อนร่วมทีมที่ตนคิดว่าน่าเชื่อถือที่สุด
เหยียนเจวี่ย์เห็นเซียงโยวโยวกับชีหยุนวิ่งไปจับทีมกับซ่งจิ่งและซูหลวน ก็หัวเราะเยาะเสียงเย็น “พวกเธอคิดว่าตัวเองกำลังทำบุญอยู่หรือไง ถึงได้ช่วยซ่งจิ่ง ไอ้ตัวไร้ประโยชน์ที่ไม่มีสารพลังวิเศษสักนิด แล้วก็ยังพอใจในตัวเองนัก หึ น่าเสียดายที่พวกเธอไม่รู้ว่า นอกจากการจับทีมประลองเพื่อคัดออกแล้ว หลังจบการฝึกยังมีรางวัลให้สามทีมที่ชนะด้วย”
“พวกเธออยู่ทีมเดียวกับซ่งจิ่งเป็นผลดีต่อพวกเรา ก็ไม่เป็นไร” แววตาของซูเฟิงมืดลงเล็กน้อย “ยังไงซูหลวนก็ห้ามได้อันดับเด็ดขาด”
“วางใจได้” เหยียนเจวี่ย์ตบบ่าซูเฟิง “มีฉันอยู่ ทีมพวกมันไม่มีทางได้อันดับหรอก ยิ่งถ้าพรุ่งนี้โดนการฝึกพิเศษไล่ตะเพิดออกไปได้เลยก็ยิ่งดี”
“ตอนนี้ดึกแล้ว ทุกคนไปรับของใช้สำหรับล้างหน้าแปรงฟัน แล้วกลับหอพักไปพักผ่อนได้ พรุ่งนี้ให้เสียงนกหวีดเป็นสัญญาณตื่น ทีมไหนมาสายจะถูกคัดออกทันที” เซียงเหวินซิงพูดเรื่องโหดร้ายที่สุดด้วยรอยยิ้ม “ฉันยังมีธุระอื่น ต้องไปก่อนล่ะ เหล่าเหยียน ฝากพวกเขาด้วย”
หน้าที่ของเซียงเหวินซิงในครั้งนี้คือแนะนำความรู้ที่เรียนกันในวันนี้เป็นหลัก ส่วนการฝึกภาคปฏิบัติจริงอยู่ภายใต้การควบคุมของเหยียนเชียนชิง
“ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้จะฝึกอะไรกัน ฉันถามพี่ชายแล้ว เขาก็ไม่ยอมบอก” เซียงโยวโยวทำปากยื่น วางของใช้ที่รับมาไว้บนเตียงอย่างไม่ใส่ใจ
“พี่เซียงเองก็มีหน้าที่ของเขา ถ้าบอกพวกเราล่วงหน้า ก็ไม่ยุติธรรมกับคนอื่นสิ” ชีหยุนหันไปมองซ่งจิ่ง พวกเธอทั้งสามเป็นผู้หญิงและอยู่ทีมเดียวกัน จึงเลือกพักห้องเดียวกันโดยธรรมชาติ “ซ่งจิ่ง เธอจะนอนเตียงไหน”