เหยียนเชียนชิงอยากลงมือมานานแล้ว แต่ถึงเซียงเหวินซิงจะเป็นแค่ผู้ช่วยฝึก ทว่าเขาก็เป็นตัวแทนของสือเยี่ยน เมื่อสือเยี่ยนยังไม่ออกคำสั่ง เหยียนเชียนชิงก็ไม่กล้าขยับ
เหยียนเชียนชิงพาทีมเล็กหกคนเข้าไปในป่าลึก ก่อนจะอาศัยตำแหน่งกล้องวงจรปิดนำทางไปปลดคนสิบสี่คนที่ถูกซ่งจิ่งแขวนไว้บนต้นไม้ลงมา
“หัวหน้าเหยียน ทำไมคุณถึงมาเองล่ะ?”
“ถ้าฉันไม่มา หน้าของสำนักงานพลังวิเศษคงถูกพวกแกทำจนขายหมดแล้ว” เหยียนเชียนชิงทำหน้าขึงขัง “คนที่ถูกคัดออกก็ออกไปฝึกให้ดี โดนมือใหม่คนเดียวปั่นหัวจนเหมือนลิง พวกแกนี่เก่งจริง ๆ เลยนะ!”
“หัวหน้าเหยียน ไม่ใช่ว่าพวกเราอ่อน แต่ซ่งจิ่งคนนั้นประหลาดเกินไปต่างหาก” มีคนแก้ตัวอย่างไม่ยอมแพ้
เหยียนเชียนชิงเหลือบมองอย่างเย็นชา คนที่แก้ตัวรีบก้มหน้าปิดปากทันที แต่ในใจก็ยังไม่ยอมรับอยู่ดี
“ไสหัวไปที่รถบัญชาการ แล้วดูให้ดีว่าฉันจับเธอยังไง”
ยามค่ำคืนมาเยือน แสงในป่าลึกมืดลงจนแทบมองไม่เห็น โชคดีที่ยังมีแสงจันทร์ จึงยังไม่ถึงกับมืดจนยื่นมือไปแล้วมองไม่เห็น แต่การหนีในป่าลึกยามกลางคืนก็ยากขึ้นมากอยู่ดี
แต่เหล่าคนเก่าที่ออกไล่ล่ากลับไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เหล่ามือใหม่ที่กำลังฝึกก็ทำได้แค่หนีไปทั่วป่าลึก หาที่หลบซ่อนต่อไป
คนในหลายทีมหนีกระจัดกระจายกันไปหมดแล้ว
เหยียนเจวี่ย์กับซูเฟิงก็กำลังวิ่งไปข้างหน้า พอผ่านเนินลาดแห่งหนึ่ง ดินใต้เท้าก็ลื่นไถลและพังลงกะทันหัน ร่างของทั้งสองเสียสมดุลในชั่วพริบตา กลิ้งตกลงไปตามเนิน
“เหยียนเจวี่ย์ ระวัง! ข้างล่างเป็นร่องน้ำ!” ซูเฟิงคว้าท่อนไม้เล็ก ๆ ขนาดเท่าแขนที่ยื่นขวางอยู่ตรงขอบหน้าผาไว้ได้ทัน ขณะที่เท้าทั้งสองลอยพ้นพื้น เขาก็ประคองร่างเอาไว้ได้อย่างหวุดหวิด