“มืดแล้ว ทำไมซ่งจิ่งยังไม่กลับมาอีก หรือว่าเกิดเรื่องขึ้น?”
ซูหลวนกับพวกอีกสองคนรออยู่บนเนินข้างทางเดินมาหลายชั่วโมง จนฟ้ามืดสนิทก็ยังไม่เห็นซ่งจิ่งกลับมา
“ฉันจะไปตามหาซ่งจิ่ง พวกคุณซ่อนตัวอยู่ที่นี่นะ ถ้าฉันถูกจับไปด้วย อย่างน้อยทีมเราก็ยังเหลือพวกคุณสองคน” ถ้าไม่ใช่เพราะซ่งจิ่งบอกให้ทุกคนอย่าขยับไปไหน ซูหลวนคงรอไม่ไหวตั้งนานแล้ว
“ซูหลวน พวกเรารออีกสักหน่อยดีไหม บางทีซ่งจิ่งอาจกลับมาเร็ว ๆ นี้ก็ได้” ชีหยุนเอ่ย “ถ้าคุณเพิ่งออกไปได้ไม่นาน แล้วซ่งจิ่งกลับมาพอดีจะทำยังไง?”
ซูหลวนครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ฉันจะออกไปไม่เกินสามชั่วโมง ไม่ว่าจะตามหาซ่งจิ่งเจอหรือไม่ พอครบสามชั่วโมงฉันจะกลับมา ถ้าฉันไม่กลับมา ก็แปลว่าถูกจับแล้ว พวกคุณซ่อนตัวให้ดี”
พูดจบ เขาก็เร่งฝีเท้าเข้าไปในป่าลึก เพียงไม่กี่ก้าวก็หายลับไปในความมืดสลัว
เซียงโยวโยวกับชีหยุนรออยู่ที่เดิม ทั้งกังวลและร้อนใจ แต่ก็ไม่กล้าออกไปไหนตามใจชอบ
ตอนซ่งจิ่งกลับมา เธอยังหอบลูกท้อป่าจากต้นที่พบระหว่างทางกลับมาด้วย “ทำไมเหลือแค่พวกคุณสองคน? ซูหลวนล่ะ?”
“ซูหลวนออกไปตามหาคุณ คุณไม่กลับมาสักที พวกเราเลยเป็นห่วง กลัวว่าคุณจะเกิดเรื่องขึ้น” เซียงโยวโยวมองเวลา “ซูหลวนบอกว่าจะออกไปสามชั่วโมง ไม่ว่าจะตามหาคุณเจอหรือไม่ก็จะกลับมา ถ้าไม่กลับมา แปลว่าเขาถูกจับแล้ว”
“ครบสามชั่วโมงหรือยัง?” ซ่งจิ่งแบ่งลูกท้อป่าให้ทั้งสองคน
“อีกครึ่งชั่วโมง”
“งั้นรอเขาอีกครึ่งชั่วโมง” ซ่งจิ่งเอนหลังพิงลำต้นไม้ หยิบโทรศัพท์ออกมา ก้มหน้าเล่นเกม