เวลาครึ่งชั่วโมง สำหรับพวกมือใหม่ที่ไม่คุ้นเคยกับภูมิประเทศ การหลบหนีจากการไล่ล่าของคนเก่ากลุ่มหนึ่งที่ฝึกซ้อมในป่าทึบแห่งนี้มาไม่รู้กี่ครั้ง ย่อมเป็นเรื่องท้าทายอย่างยิ่ง
และที่เซียงเหวินซิงพูดก็ไม่ผิด แม้ความอันตรายในป่าทึบแห่งนี้จะเทียบกับป่าฝนเขตร้อนของจริงไม่ได้ แต่แมลงมีพิษ งู และมดก็มีอยู่ไม่น้อยจริง ๆ
โดยเฉพาะเมื่อคืนฝนเพิ่งตก พื้นดินจึงลื่น บางจุดดินร่วนซุย เหยียบลงไปก็พังทลายได้ง่าย
ชีหยุนเหยียบพลาดจนเท้าวืด โชคดีที่ซูหลวนมือหนึ่งคว้ากิ่งไม้ข้าง ๆ ไว้ อีกมือโอบเอวเธอดึงกลับมา
“ระวังหน่อย” ซูหลวนปล่อยมือจากชีหยุน
ใบหน้าเล็ก ๆ ของชีหยุนแดงก่ำขึ้นมาทันที เธอถอยออกไปข้าง ๆ อย่างประหม่า “ขะ...ขอบคุณ”
“หยุนเอ๋อร์ ไม่เป็นไรใช่ไหม?” เซียงโยวโยวเดินย้อนกลับมา “มา ฉันจับมือเธอเดินเอง”
ชีหยุนพยักหน้า คล้องแขนเซียงโยวโยวไว้ แล้วแอบมองซูหลวนที่เดินไปหาซ่งจิ่ง ใบหน้าแดง ๆ ของเธอพลันแดงขึ้นอีกสองส่วน
“ซ่งจิ่ง เราต้องหนีแบบนี้ไปเรื่อย ๆ เหรอ?” ไม่ต้องพูดถึงชีหยุน แม้แต่ตอนนี้เซียงโยวโยวก็เริ่มจะวิ่งต่อไม่ไหวแล้ว
“ใครบอกว่าพวกเรากำลังหนี?” ซ่งจิ่งเลิกคิ้ว มองสภาพแวดล้อมรอบตัวแล้วหยุดก้าว “ตรงนี้แหละ”
อีกสามคนพากันงุนงง “พวกเขาไม่ได้จะมาจับพวกเราเหรอ? ถ้าไม่หนีแล้วจะทำอะไรล่ะ?”
“แม้แผนการฝึกที่ปรับใหม่จะเรียกว่าการล่าสัตว์ แต่ไม่ได้กำหนดว่าใครเป็นนักล่า ใครเป็นเหยื่อ ทำไมเราต้องเป็นเหยื่อด้วย?” ซ่งจิ่งสำรวจภูมิประเทศ “เซียงโยวโยว ชีหยุน พวกคุณปีนขึ้นเนินดินทางซ้าย ซูหลวน คุณไปทางขวา ซ่อนตัวให้ดี อย่าให้ถูกพบ”