จงอวี่หัวได้สติจากอาการนิ่งงัน ความโกรธพุ่งขึ้นมา เธอยกมือขึ้นจะตบซ่งจิ่งทันที
“ซ่งจิ่ง นังสารเลว กล้าตบฉันเหรอ!”
พลั่ก!
ซูหลวนก้าวเข้ามา เตะเข้าที่ท้องน้อยของจงอวี่หัวเต็มแรง
จงอวี่หัวตัวเตี้ย ไม่ได้อ้วน สวมรองเท้าส้นสูง ถูกซูหลวนเตะจนหงายหลังไปกระแทกผู้อำนวยการหวงเข้าอย่างจัง
จงอวี่หัวกุมท้อง เจ็บจนหน้าซีดเผือด พูดไม่ออกสักคำ
ซ่งจิ่งเหลือบมองซูหลวน “ตบครูจะโดนบันทึกโทษนะ”
“คนงี่เง่าแบบนี้ วันนี้ไม่จัดการให้เจ็บตัว ถ้าพลาดโอกาสไปต้องเสียใจไปทั้งชีวิตแน่”
“มีเหตุผล” แววตาซ่งจิ่งฉายรอยยิ้ม มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มดุร้าย เธอก้าวเดินไปหาจงอวี่หัว
จงอวี่หัวกุมท้อง พอเริ่มทุเลาลงบ้างก็เห็นซ่งจิ่งเดินเข้ามา จึงตกใจรีบถอยหนี “ซ่งจิ่ง ฉันเป็นครูนะ เธอตบครู อยากถูกไล่ออกจากโรงเรียนหรือไง?”
“คนอย่างเธอไม่คู่ควรจะเป็นครู” ซ่งจิ่งเดินเข้าไป คว้าผมบนศีรษะของจงอวี่หัวไว้เต็มมือ
“อ๊าย!” จงอวี่หัวกรีดร้องด้วยความตกใจ ถูกซ่งจิ่งกระชากผมลากไปข้างหน้าเป็นระยะหนึ่ง
“ซ่งจิ่ง ฉันจะบอกให้นะ ฉันเป็นญาติกับตระกูลสือแห่งเมืองหลวง เธอกล้าแตะต้องฉัน เชื่อไหมว่าฉันจะทำให้เธอกับครอบครัวของเธอต้องรับผลที่ตามมาอย่างสาสม!”
ซ่งจิ่งลากจงอวี่หัวมาถึงกลางห้อง พอได้ยินคำพูดนั้นก็ปล่อยมือ “ตระกูลสือแห่งเมืองหลวงเหรอ?”
จงอวี่หัวคิดว่าเธอกลัวแล้ว ในใจก็ย่ามใจ แววตาเต็มไปด้วยความอำมหิต “ตอนนี้รู้จักกลัวแล้วเหรอ? ฉันบอกเธอไว้เลยว่าสายไปแล้ว! ต่อไปไม่ว่าเธอจะไปสมัครโรงเรียนไหน ก็ไม่มีใครกล้ารับเธอ! ส่วนตระกูลหลินของเธอ ก็รอวันล้มละลายได้เลย!”